หยุนอี้จูบหน้าจอส่งให้เขาหนึ่งที “คิดถึงสิ รีบไปนอนได้แล้ว”
“ถ้านอนดึก กลางวันจะไม่มีแรงเอานะ”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อสูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “งั้นพี่วางสายก่อนนะ...”
แต่พอพูดจบ ซ่งเยี่ยนเจ๋อก็เปลี่ยนใจ เขามองหยุนอี้อย่างกระวนกระวาย “พี่ อย่าเพิ่งวางสายเลยนะ อยู่เป็นเพื่อนผมแบบนี้จนหลับได้ไหม?”
หยุนอี้วางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน ส่วนซ่งเยี่ยนเจ๋อก็ตั้งโทรศัพท์ไว้ข้างเตียง ทั้งสองมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ผล็อยหลับไป
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งเยี่ยนเจ๋อได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องตื่น ลุกจากเตียง และไปล้างหน้าแปรงฟัน จึงรีบวางสายวิดีโอ
เขารู้ว่าหยุนอี้เป็นคนนอนหลับตื้น อีกทั้งปกติเธอมักจะนอนจนถึงเที่ยง เขาไม่อยากให้ใครส่งเสียงรบกวนเธอจนฝันดีต้องสะดุด
เผื่อว่า...ในฝันของเธอจะมีเขาอยู่ล่ะ?
ยิ่งคิด ซ่งเยี่ยนเจ๋อก็ยิ่งอารมณ์ดี เขาลุกขึ้นตามไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปเรียนวิชาแปดโมงเช้า
……
ชั้นเรียนช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานสูงของห้องเรียนแบบขั้นบันได ทอดเงาพร่างพรายลงบนโต๊ะสีเบจอมเหลือง
เหอถิงถิง เพื่อนร่วมชั้นของซ่งเยี่ยนเจ๋อ ยืนอยู่หน้าโต๊ะแถวที่สาม ปลายนิ้วกดแน่นลงบนขอบโต๊ะเย็นเฉียบ
วันนี้เธอตั้งใจเลือกที่นั่งริมทางเดิน ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนขับให้ผิวของเธอขาวผ่องราวหิมะ