ซ่งเยี่ยนเจ๋อหอบหายใจหนักหน่วง ขณะที่ยังคงหลงใหลในหยุนอี้จนถอนตัวไม่ขึ้น «พี่สาว พี่วางกู่ใส่ผมหรือเปล่า?»
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนยิ่งอ่อนระทวยลง ราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิที่ถูกแสงแดดอุ่นจนละลายแผ่ซ่านอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเงียบเชียบ
หยุนอี้ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา ความไว้วางใจ การพึ่งพา และการโอนอ่อนผ่อนตามอย่างหมดใจเช่นนี้ สำหรับซ่งเยี่ยนเจ๋อแล้ว คือเสน่ห์เย้ายวนที่เงียบงันแต่ร้ายกาจที่สุด
เขาขบเม้มริมฝีปากของหยุนอี้ «พอได้เจอพี่ ผมก็ถลำลึกลงไปจนหมดตัว ถอนตัวไม่ขึ้นอีกแล้ว...»
……
**
***
*****
……
หลายชั่วโมงต่อมา ซ่งเยี่ยนเจ๋ออุ้มหยุนอี้ลงจากรถ แล้วพากลับไปที่คฤหาสน์
……
ซ่งเยี่ยนเจ๋ออุ้มหยุนอี้ขึ้นไปชั้นบน ตอนเดินขึ้นบันได หยุนอี้หันหน้าหนี ไม่ยอมสนใจเขา
ซ่งเยี่ยนเจ๋อเริ่มกระวนกระวาย «พี่สาวโกรธหรือครับ? ผมทำอะไรให้พี่ไม่พอใจหรือเปล่า?»
หยุนอี้ไม่พูดอะไร เมื่อครู่อยู่บนรถ เขาชัด ๆ ว่าตั้งใจใช้เรื่องระหว่างชายหญิงมาควบคุมเธอ
อยากทำงั้นหรือ?
งั้นเธอเป็นฝ่ายเริ่มเองดีไหม?
เขาจงใจยั่วให้เธอยอมจำนน หากเมื่อครู่เธอหลงเสน่ห์ชายหนุ่มจนอดใจไม่ไหว เป็นฝ่ายขึ้นคร่อมเขาเสียเอง ต่อไปเมื่อซ่งเยี่ยนเจ๋อไม่พอใจ เขาก็คงใช้เรื่องแบบนี้มาควบคุมและบงการเธอ จนเธอกลายเป็นของเล่นในมือเขาอย่างสิ้นเชิง
เธอต้องหยุดเรื่องแบบนี้ให้ได้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม