บทที่ 43 หลิ่วเมิ่งซีเสียชีวิต
กระบี่ไม้แทงออก เพลิงลึกลับลุกโชน เถาเที่ยกลืนกิน ท่วงท่าต่อเนื่องลื่นไหลราวสายน้ำ การสังหารสิ่งลึกลับตายอดอาหารช่างง่ายดายราวกับหั่นแตง
หลังจากเถาเที่ยกลืนสิ่งลึกลับตายอดอาหารลงไปติดต่อกันครบสิบตัว
“หึ่ง——”
สวีจิ่งหมิงสะท้านไปทั้งร่าง แววตาพลันเปล่งประกายด้วยความยินดีสุดขีด
ในที่สุดสัตว์เลี้ยงลึกลับเถาเที่ยของเขาก็ลอกเลียนแบบและเชี่ยวชาญความสามารถลึกลับแกนหลักอย่างหนึ่งของสิ่งลึกลับตายอดอาหารได้อย่างสมบูรณ์!
นั่นก็คือ — 【โดเมนสิงสถิต】 ของสิ่งลึกลับตายอดอาหาร!
ทว่า ความยินดียังไม่ทันจางหาย
“อึก!” ใบหน้าสวีจิ่งหมิงพลันซีดขาว เขากุมอกแล้วไอเลือดปนสิ่งเจือปนสีดำออกมาคำหนึ่ง
การกลืนกินสิ่งลึกลับมากเกินไปในคราวเดียว ทำให้พลังลึกลับมหาศาลและปะปนกันสะสมอยู่ในร่างเถาเที่ย
พลังนี้เกินขีดจำกัดที่ร่างจะรับไหวในตอนนี้ จึงไม่อาจหลีกเลี่ยงการเกิดสิ่งที่ผู้ควบคุมสิ่งลึกลับหวาดกลัวที่สุด นั่นคือสัตว์เลี้ยงลึกลับย้อนกัดเจ้านาย!
เขาสัมผัสได้ว่า ความมีสติของตนกำลังถูกความหิวโหยอันบ้าคลั่งกัดกร่อนอย่างหนัก ร่างกายถึงกับเริ่มปรากฏปื้นสีเทาอมเขียวที่บ่งบอกถึงการกลายเป็นสิ่งลึกลับตายอดอาหาร
โชคดีที่เขาเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว สวีจิ่งหมิงรีบหยิบหลอดทดลองขนาดเล็กที่ทำขึ้นพิเศษออกมาจากกระเป๋ายุทธวิธี
สิ่งที่บรรจุอยู่ในหลอดคือไพ่ตายช่วยชีวิตที่เพิ่งขออนุมัติเบิกจ่ายจากกองบัญชาการเมื่อวานนี้ หยดน้ำเงวียนแห่งจิ่วโหยวที่ผ่านการเจือจางแล้ว
เขาเงยหน้าดื่มรวดเดียวจดหมด เมื่อน้ำเงวียนไหลผ่านลำคอ พลังแห่งการสร้างสรรค์อันเย็นเยียบถึงที่สุดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา ผนึกและปลอบประโลมพลังลึกลับที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในกายของเขาได้อย่างสิ้นเชิง!