เมื่อได้รับการชี้นำและคุ้มครองจากคัมภีร์จักรพรรดิหมื่นวิญญาณ วิญญาณต่ำชั่วของจางเต้าเสวียนก็สะเทือนเฮือกอย่างรุนแรง
พลังต่ำชั่วร้ายที่เดิมทีคลุ้มคลั่งและพยายามทำลายสติของเขา เมื่อได้รับการชักนำให้หมุนเวียนตามแนวทางอันทรงอำนาจของคัมภีร์จักรพรรดิ กลับกลายเป็นเชื่องนอบน้อมในชั่วพริบตา
พวกมันไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงอีกต่อไป หากแต่แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ถูกวิญญาณต่ำชั่วของจางเต้าเสวียนดูดซับและหลอมรวม!
ไม่นานนัก แววตาขุ่นมัวของจางเต้าเสวียนก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง เมื่อได้สติและตั้งใจทำความเข้าใจเคล็ดวิชาอันลึกล้ำสุดหยั่งคาดในสมอง ในฐานะจารย์เทพผู้บำเพ็ญมาร้อยปี เขาก็ตกตะลึงจนวิญญาณต่ำชั่วสั่นสะท้านเบาๆ
“นี่…โลกนี้มีวิชาอันล้ำเลิศที่ชี้ตรงสู่แก่นแท้ของวิญญาณเช่นนี้ด้วยหรือ?”
คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำในใจจางเต้าเสวียน เขาตระหนักได้ว่าศิษย์น้องของตนผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!
ดินแดนที่เขาอาศัยอยู่แห่งนี้มีนามว่าแดนชางหยุน เขาบำเพ็ญมาร้อยปี อ่านตำราโบราณของสำนักเต๋าและวิถีผีมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีเคล็ดวิชาใดลึกล้ำได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วนของคัมภีร์จักรพรรดินี้!
“ศิษย์น้องเยาว์กวัง…เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?” จางเต้าเสวียนลอบตกตะลึงในใจ อีกฝ่ายเกรงว่าจะมิใช่คนของดินแดนแห่งนี้!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นลู่เสวี่ยเหยายังคงวางท่าทีเยือกเย็นเช่นเดิม ไม่ได้หยิ่งผยองเพราะเผยพลังออกมา จางเต้าเสวียนก็ข่มความสงสัยทั้งหมดในใจลงทันที
เขาค้อมคำนับลู่เสวี่ยเหยาอย่างจริงจัง แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณศิษย์น้องเยาว์กวังที่ช่วยชีวิต! หากไม่ได้ศิษย์น้องมอบวิชาให้ วันนี้พี่คงไม่เพียงสูญสิ้นร่างกาย แต่วิญญาณยังอาจตกต่ำจนหมดสิ้น กลายเป็นมารร้ายที่ก่อภัยแก่สรรพชีวิตไปแล้ว”