ลู่เสวี่ยเหยาคิดในใจว่า ทุกอย่างเป็นไปตามที่พี่ชายคำนวณไว้จริง ๆ
เดิมทีนางก็ตั้งใจจะเข้าร่วมขุมอำนาจหลักของโลกใบนี้ เพื่อใช้เป็นบันไดไปสู่การเปิดประตูสวรรค์ที่กล่าวขานกัน
ดังนั้น แม้ภายนอกนางจะยังคงวางท่าทีเย็นชาเช่นเดิม เพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบรับ “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาอยู่แล้ว มิบังอาจเอ่ยปากขอเอง”
……
ครึ่งวันต่อมา ณ สำนักจารย์เทพเตาเทียนฟู่แห่งเมาเขาหลงหู ภายในมหาวิหารบูรพาจารย์ เสียงระฆังและกลองดังกังวาน ควันธูปลอยอวล
ท่ามกลางพิธีการอันเคร่งขรึม จางเต้าเสวียนรับศิษย์แทนอาจารย์อย่างเป็นทางการ ต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งสำนัก
เขาจัดพิธีถ่ายทอดธรรมให้นางด้วยตนเอง มอบทะเบียนหยกแห่งสำนักเต๋าให้ลู่เสวี่ยเหยา และประทานนามธรรมแก่นางว่า เยาว์กวัง
เมื่อพิธีสิ้นสุดลง ภายในมหาวิหารก็เหลือเพียงจางเต้าเสวียนกับลู่เสวี่ยเหยาสองคน
จางเต้าเสวียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะกลม เริ่มอธิบายระบบการบำเพ็ญเต๋าและขอบเขตของภูตผีปีศาจในโลกใบนี้ให้ศิษย์น้องหญิงฟังอย่างใจเย็น
“ศิษย์น้องเยาว์กวัง การบำเพ็ญของสำนักเต๋าเราแบ่งขอบเขตจากต่ำไปสูงเป็น เต๋ากุมาร เต๋าสือ เจิ้นเหริน หรินสือ ตี้ชือ จารย์เทพ และเซียนแห่งพิภพผู้สามารถเปิดประตูสวรรค์เหินทะยานขึ้นสู่ฟ้าในตำนาน
ทว่าในใต้หล้ายุคนี้ ไม่มีเซียนแห่งพิภพถือกำเนิดมานานนับพันปีแล้ว”
น้ำเสียงของจางเต้าเสวียนแฝงความเคารพยำเกรงอยู่เล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ “ส่วนภูตผีอัปมงคลนั้น ขอบเขตแบ่งเป็น วิญญาณล่องลอย ผีพยาบาท ปีศาจร้าย อสูรร้าย นายพลผี ราชาผี และเทพผีผู้ยืนเหนือภูตผีทั้งปวง
แน่นอนว่า ตัวตนที่สามารถทำลายฟ้าถล่มดินอย่างเทพผี ก็ไม่ถือกำเนิดมานานมากแล้วเช่นกัน”