เขาลงมือตรวจสอบด้วยตนเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพบว่าภายในร่างของลู่เสวี่ยเหยาบริสุทธิ์ไร้มลทินจริง ๆ ไม่มีความคิดฟุ้งซ่านหรือมารผจญหลงเหลือแม้แต่น้อย
จางเต้าเสวียนกลืนน้ำลายลงคอ พยายามข่มความตื่นตะลึงในใจ เพื่อรักษาความน่าเกรงขามในฐานะจารย์เทพและศิษย์พี่ เขาจึงกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ก่อนกล่าวอย่างวางท่าว่าสงบนิ่งว่า “แค่ก… พรสวรรค์ของศิษย์น้องไม่ธรรมดาจริง ๆ อืม เมื่อเทียบกับข้าในตอนนั้น… ก็ด้อยกว่าอยู่เพียงขั้นเดียวเท่านั้นเอง ไม่เลว ไม่เลว”
ที่จริงจางเต้าเสวียนรู้ดีแก่ใจว่า ครั้งนั้นเขาเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบหลายร้อยปีของเมาเขาหลงหู กว่าจะปราบมารทั้งห้าที่รับมือยากได้ เขาต้องใช้เวลานั่งหันหน้าเข้าผนังในถ้ำอยู่นานถึงครึ่งปีเต็ม!
แต่ศิษย์น้องตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้ากลับใช้เวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้น
นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของร่างเนืองบริสุทธิ์หยางแห่งเทพเจ้า ผนวกกับรัศมีทองบุญกุศลอย่างนั้นหรือ?
หลังจากหายตื่นตะลึง จางเต้าเสวียนก็ไม่รอช้า รีบเริ่มถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญแก่นแท้ของเมาเขาหลงหูให้ลู่เสวี่ยเหยาทันที
“ในเมื่อศิษย์น้องปราบมารทั้งห้าได้แล้ว ก็ย่อมมีคุณสมบัติฝึกคัมภีร์ลับสูงสุดของเมาเขาหลงหูเรา เคล็ดดาบในเน้นวสายฟ้าห้าจากมหาจิต!”
จางเต้าเสวียนส่งแผ่นหยกที่เปล่งประกายสายฟ้าให้ลู่เสวี่ยเหยา จากนั้นก็ถ่ายทอดวิชาอาคมต่อสู้ของสำนักเต๋าให้เธออย่างไม่หวงวิชา ไม่ว่าจะเป็นคาถาแสงทอง หรือสายฟ้าอุ้งมือที่ใช้ปราบสิ่งชั่วร้ายโดยเฉพาะ
ลู่เสวี่ยเหยารับแผ่นหยกมาแล้วกลับไปยังห้องสงบ เพื่อครุ่นคิดทำความเข้าใจทั้งกลางวันกลางคืน แน่นอนว่า ด้วยพื้นฐานของผู้บำเพ็ญมาร เมื่อต้องเปลี่ยนมาฝึกวิชาสายเต๋าอันเที่ยงตรงเช่นนี้ เธอย่อมพบกฎเกณฑ์ที่เข้าใจยากอยู่บ้าง