บทที่ 27 ตัดสินแพ้ชนะ ความภาคภูมิใจของกู่ชิงเชิง!
ดวงตาของหลี่ชิงเยว่สว่างวาบราวคบเพลิง จับจ้องจุดเชื่อมอันแผ่วบางระหว่างเปลวไฟสีเขียวกับสีขาวในดอกบัวเพลิงบนฝ่ามือของเซียวฟานได้อย่างแม่นยำ
“ไป!”
ทันทีที่นางชี้นิ้วออกไป เงาดวงจันทร์สว่างวาบนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงเย็นเยียบถึงขีดสุด พุ่งแทงเข้าไปยังจุดเชื่อมของดอกบัวเพลิงอย่างแม่นยำไม่ผิดพลาด
“อะไรนะ?” สีหน้าของเซียวฟานแปรเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง
“ตูมครืน!”
พลังสุดขั้วสองสาย ทั้งเย็นเยียบและร้อนแรง ปะทะกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในดอกบัวเพลิง
การหลอมรวมที่เดิมสมบูรณ์แบบพังทลายลงในพริบตา ดอกบัวเพลิงพิโรธพุทธะทั้งดอกเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง ก่อนระเบิดขึ้นตรงมือทั้งสองข้างของเซียวฟาน!
“อ๊าก!”
เซียวฟานกรีดร้องอย่างเจ็บปวดราวหัวใจถูกฉีกกระชาก สายธรรมกายแห่งยุคโบราณที่เขาภาคภูมิใจนักหนา ต้องเผชิญกับการระเบิดของดอกบัวเพลิงพิโรธพุทธะในระยะประชิด แขนทั้งสองข้างจึงแหลกเละจนเลือดเนื้อพร่าเลือน กระดูกบริเวณหน้าอกหักไปเป็นบริเวณกว้าง
ร่างของเขาปลิวกระเด็นออกไปดุจว่าวขาดสาย เลือดทะลักออกจากปากคำโต ก่อนกระแทกเข้ากับเสาหินในสนามฝึกยุทธอย่างแรง
หากไม่ใช่เพราะพื้นฐานของสายธรรมกายแข็งแกร่ง ครั้งนี้เขาคงเหลือเพียงซากศพไร้กระดูกไปแล้ว!
ทว่าปรากฏการณ์วิวาณเหนือทะเลสู่ดวงจันทร์ของหลี่ชิงเยว่กลับยังไม่สลาย เงาดวงจันทร์นั้นพุ่งต่อไปไม่หยุดยั้ง หอบเอาไอเย็นเยียบถึงชีวิต มุ่งบดขยี้เซียวฟานที่บาดเจ็บสาหัสต่อไป!
“อาจารย์! ช่วยข้าด้วย!”
เซียวฟานหวาดกลัวสุดขีด ร้องเรียกเย่าเหลาที่อยู่ในแหวนผ่านความคิด
ด้วยพลังวิญญาณระดับกึ่งจักรพรรดิของเย่าเหลา ขอเพียงเข้าสิงร่าง ก็ย่อมต้านการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอน