“มาแล้วไม่ตอบกลับ ย่อมเสียมารยาท เจ้าเองก็รับดาบของจักรพรรดิผู้นี้ไปเสีย!”
ลู่หลีมีแววตาเย็นชา มือขวาชูดาบสังหารเซียนสุริยาค่ำสีดำสนิทดุจหมึกขึ้นสูง
“ฟัน!”
อาวุธจักรพรรดิส่งเสียงคำรามกึกก้อง แสงดาบสีแดงเข้มยาวหลายพันจั้งแผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างถึงขีดสุด ฟันทำลายมิติว่างเปล่าแล้วผ่าลงกลางศีรษะของหมิงหวง
ดาบนี้ฟันออกไป สรรพสิ่งล้วนมุ่งสู่จุดจบ ไม่เพียงรวบรวมพลังตัดผ่านของวิถีมหาภาวะแห่งมิติไว้เท่านั้น รอบแสงดาบยังปรากฏภาพวิญญาณร้ายแห่งร่างยักษ์ฟ้าสวรรค์อย่างแจ่มชัด เพราะดาบสังหารเซียนสุริยาค่ำกลืนกินดวงวิญญาณจักรพรรดิชางเหยียนเข้าไปแล้ว!
วิญญาณร้ายร่างยักษ์มหึมาคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว แปรเป็นภาพลวงตาแห่งการสังหาร พุ่งทะลวงเข้าไปถึงส่วนลึกในจิตของหมิงหวงโดยไม่สนระยะทาง สั่นสะเทือนญาณของเขา!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาบทำลายล้างโลกที่หลบไม่พ้น และเสียงคำรามบ้าคลั่งของบรรพบุรุษสายธรรมกายแข็งแกร่งในจิตใจ
สีหน้าของหมิงหวงย่ำแย่ถึงขีดสุด
“บีบคั้นข้าจนถึงขั้นนี้ เจ้าต้องชดใช้!”
หมิงหวงรู้ดีว่าเมื่ออยู่ใต้คมดาบอันเฉียบคมถึงขีดสุดเช่นนี้ หากยังเก็บงำพลังต่อไป ย่อมเสี่ยงถึงขั้นสิ้นชีพอย่างแน่นอน
ดวงตาแห้งผากของเขาจ้องลงไปยังถ้ำสวรรค์ของลัทธิเจ็ดประหารเบื้องล่างทันที
“จงกลายเป็นสารอาหารให้ข้าเสีย!”
เขาฟาดฝ่ามือลงสู่พื้นดินอย่างบ้าคลั่ง ศิษย์หลายหมื่นคนภายในสำนักงานใหญ่ของลัทธิเจ็ดประหาร รวมถึงผู้อาวุโสที่ยังเหลืออยู่ไม่กี่คน ในชั่วพริบตานั้นล้วนไม่ทันได้ส่งเสียงกรีดร้อง ก็กลายเป็นพลังแห่งความตายท่วมท้น ถูกหมิงหวงแยกชิงและกลืนกินอย่างฝืนใจ!