ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การจับจ้องของดวงตาคู่ซ้อน ลู่หลีก็เข้าใจระบบบำเพ็ญเต๋าของโลกใบนี้ที่ซับซ้อนวกวน รวมถึงการแบ่งระดับของวิญญาณต่ำชั่วและภูตผีต่าง ๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่งในพริบตา
สิ่งที่ทำให้ลู่หลีรู้สึกขบขันเป็นพิเศษ คือกับดักสะเทือนฟ้าที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในระบบบำเพ็ญเต๋าของโลกใบนี้
“จารย์เทพของโลกใบนี้ใช้เวลาทั้งชีวิตปราบปีศาจกำจัดมาร สั่งสมบุญกุศล หากสามารถฝ่าขีดจำกัด ทะลวงสู่ระดับเซียนแห่งพิภพได้ ก็จะก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดทั่วฟ้าดิน เปิดประตูสวรรค์ แล้วเหินสู่สวรรค์ในเวลากลางวันแสก ๆ”
ลู่หลีหัวเราะเย็นชาในใจ “แต่พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า การเปิดประตูสวรรค์เหินสู่สวรรค์ที่ว่านั้น แท้จริงแล้วคือการเปิดช่องทางให้วิถีแห่งสวรรค์กลืนกินตนเองโดยสมัครใจ! ทันทีที่เหินสู่สวรรค์ แก่นแท้วิญญาณที่พวกเขาหลอมรวมไว้ก็จะถูกสิ่งลึกลับตนที่จำแลงกายเป็นวิถีแห่งสวรรค์เก็บเกี่ยวและหลอมกลั่นไปโดยตรง”
โลกใบเล็กแห่งนี้ โดยเนื้อแท้แล้วไม่ใช่สถานที่ทดสอบฝึกฝนอะไรทั้งนั้น หากแต่เป็นกรงขังที่สิ่งลึกลับระดับ S เลี้ยงดูวิญญาณนับไม่ถ้วนเอาไว้อย่างประณีต!
อย่างไรก็ตาม เมื่อลู่หลีมองทะลุเนื้อแท้ของมันแล้ว กลับเกิดความสนใจในโลกใบนี้อย่างยิ่ง
หากสามารถลากสิ่งลึกลับระดับ S ตนนี้ออกมาสังหาร ยึดครองโลกใบเล็กแห่งนี้อย่างสมบูรณ์ แล้วหลอมรวมเข้ากับแคว้นระดับเมืองของเสวี่ยเหยา... เช่นนั้นสรรพชีวิต ผู้บำเพ็ญ และแม้แต่เหล่าภูตผีในโลกใบเล็กนับหมื่นนับพัน ก็ล้วนเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยพัฒนาแคว้นและเพิ่มความเจริญรุ่งเรืองได้ทั้งสิ้น!