บทที่ 58 พลัดหลงเข้าสุสานรกร้าง กุ้ยอี้โคมไฟหัวคน!
ภายใต้อิทธิพลของยาทิพย์หอมสมานฟ้าดิน ไป๋เมี่ยวเจินไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขัดขืนแม้แต่น้อย ต่อให้ตกอยู่ในห้วงความสุขสุดขีดเช่นนี้ นางก็ยังไม่ทันสังเกตว่าเลือดลมและพลังบำเพ็ญในร่าง กำลังถูกคนที่นางมองว่าเป็นเพียงตัวเบี้ยดูดกลืนกลับไปด้วยความเร็วอย่างน่าตกตะลึง!
ทว่าในช่วงเวลาที่ชวนให้จินตนาการเตลิดไปไกลที่สุดนี้เอง
“ซ่า—!”
ภาพบนจอแสงหยุดลงกะทันหัน ณ ฉากที่หมอกเลือดพลุ่งคลุมร่างของทั้งสองคน
ภาพตราสิ้นสุดลงแล้ว
ภายในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกร ผู้ชมทั้งหมดนิ่งอึ้งไปกว่าสิบวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาออกมา
“เฮ้ย? ถอดกางเกงแล้วนะ ให้ดูแค่นี้เองเหรอ!”
“นี่มันค้างฉากชัด ๆ! รีบบอกมาสิว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น!”
“ยังต้องคิดอีกเหรอ? การพลิกเคราะห์เป็นโชคของท่านลู่หลีครั้งนี้ ต้องเป็นการโต้กลับในวินาทีสุดท้ายแน่นอน! นอกจากจะได้ลิ้มรสเรือนร่างของนักบวชหญิงแห่งสำนักมารฟรี ๆ แล้วยังได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่อีกด้วย!”
“โหดร้ายเกินไปแล้ว จริง ๆ ถึงตอนจบจะสะใจ แต่เส้นทางที่ลู่หลีเดินมานั้นเป็นการเอาชีวิตเข้าแลกทั้งนั้น! นี่มันไม่ต่างอะไรกับกลิ้งไปบนแผ่นตะปูในนรกเลย!”
ขณะเดียวกัน ลู่เสวี่ยเหยาที่ยืนอยู่ในห้องศิลา มองแผ่นหยกปลามังกรซึ่งสูญสิ้นประกาย น้ำตาก็พรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก
พี่ชายในโลกแห่งนรกต้องเผชิญความทุกข์ทรมานและการทรมานมากมายเกินกว่าคนธรรมดาจะจินตนาการได้
“พี่ชาย ไม่ต้องห่วง!”
ลู่เสวี่ยเหยาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แววตาฉายประกายบ้าคลั่งและความเป็นมาร