ในห้องโถงมีเพียงสามคน บรรยากาศเงียบเหงา ไม่เห็นพนักงานคนอื่นเลย
หลิวอี้เฟยมองหลี่เข่อเล่อซึ่งกำลังเก็บอุปกรณ์อยู่ แล้วเอ่ยถามเบา ๆ
“เข่อเล่อ ร้านพวกเธอมีคนอื่นอีกไหม?”
ตั้งแต่เข้ามาจนตอนนี้ มีเพียงหลี่เข่อเล่อคนเดียวที่เก็บของ หลิวอี้เฟยรู้สึกว่าร้านนี้ช่างเอาเปรียบกันเกินไป
เด็กสาวคนเดียว จะไหวเหรอ?
หลี่เข่อเล่อเงยหน้ามองเธอ ท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตรนัก แถมยังดูห่างเหิน
เธอไม่ได้ไม่ชอบดารา แต่ไม่ชอบดาราหญิงที่คิดมากไปเอง
ในสายตาเธอ การที่หลิวอี้เฟยมาอยู่กับพี่ชายของตัวเอง ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน
ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพี่ชายชอบผู้หญิงแบบนี้ไปได้ยังไง
ด้วยอคติ เธอจึงตอบแบบขอไปที น้ำเสียงเรียบเฉย
“วันนี้ที่นี่มีฉันคนเดียว”
สำหรับท่าทีเย็นชาของเธอ หลิวอี้เฟยกลับไม่ใส่ใจ ในความคิดเธอ นั่นเป็นเพราะเด็กสาวปมด้อย
จึงรู้สึกสงสารขึ้นมา สายตามีความเห็นใจมากขึ้น
ตามปกติพนักงานขายควรได้ค่าคอมมิชชัน เงินพวกนี้ให้แฟนสาวของพี่ชายหามันก็ดีเหมือนกัน
แล้วเธอก็โอบแขนสวีฉางฉินอย่างเปิดเผย ท่าทางทั้งสนิทสนมและเป็นธรรมชาติ
“ถ้าไม่มีใครรบกวนก็ดีเลย ช่วยแนะนำให้พวกเราหน่อยสิ
พี่ชายเธอชอบมอเตอร์ไซค์มาก วันนี้ตั้งใจมาซื้อ ต้องเป็นคันที่แพงที่สุดและดีที่สุดของร้านเลยก็แล้วกัน”
สวีฉางฉินได้ยินแล้ว รอยยิ้มแทบเก็บไว้ไม่อยู่ หน้าตาทั้งตกใจทั้งดีใจ แสดงออกได้สมบทบาทมาก