กัวฮุ่ยเอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว ความโกรธพลุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด ปากก็ไม่หยุดด่าทอ ร่างโถมไปข้างหน้าตั้งใจจะลงมือฉีกกระชากหลิวอี้เฟยตัวเอง
สีหน้าของซ่างซิ่วชิงมืดลงทันที
พนักงานที่อยู่รอบๆ เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังคุมเชิงอยู่ด้านหน้าของหลิวอี้เฟยและหลี่เข่อเล่อ กั้นกัวฮุ่ยที่กำลังเสียสติเอาไว้อย่างมิดชิด
ผู้จัดการร้านกาแฟยืนอยู่ข้างๆ ด้านหลังเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น
เขารู้ดีว่าซ่างซิ่วชิงมีความสำคัญแค่ไหน นี่คือคุณยายของตระกูลสวี คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ วันนี้ในร้านที่เขาบริหาร ถ้าคุณยายได้รับการกระทบกระทั่งแม้เพียงนิดหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เขาเองก็รับผิดชอบไม่ไหว
กัวฮุ่ยถูกผู้คนรั้งไว้แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกรา ชี้นิ้วไปที่หลิวอี้เฟยแล้วตะโกนเสียงดัง
"พวกแกมาขวางฉันทำไม? ไม่เห็นรึไงว่าหลิวอี้เฟยเป็นคนลงมือตีฉัน? เรื่องวันนี้ไม่จบง่ายๆ แน่ ฉันจะเอาให้มันตาย!"
"แกจะเอาใครตาย?"
ซ่างซิ่วชิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงฟังดูเรียบๆ แต่แรงกดดันกลับโหมกระหน่ำเข้ามา
ในใจนางยังไม่ได้ตัดสินใจเด็ดขาด ยังไม่อาจยืนยันได้ว่าหลิวอี้เฟยจะได้เป็นหลานสะใภ้ของตระกูลสวีหรือไม่
แต่เมื่อครู่ตอนที่เกิดเรื่อง หลิวอี้เฟยไม่ลังเลที่จะออกมาปกป้องนาง ความตั้งใจนี้ นางเห็นจริงๆ อยู่ในสายตา
ในความเห็นของนาง คนที่ยินดีปกป้องเรานั้น จะปล่อยให้คนนอกมารังแกตามอำเภอใจไม่ได้