“ยาย หลินเล่อ ฉันมาช้าไปหน่อย”
หลิวอี้เฟยเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว ท่าทางสง่างามและสุภาพ
ในใจเธอรู้สึกเก้ๆ กังๆ เล็กน้อยเมื่อต้องพบผู้ใหญ่เป็นครั้งแรก เธอแหงนหน้ามองซ่างซิ่วชิงอย่างตั้งใจ
หญิงชราสวมชุดเรียบง่าย ดูไม่ต่างจากคุณยายวัยเกษียณทั่วไปตามท้องถนน ไม่ได้ดูโอ้อวดอะไรเลย
แต่บุคลิกที่สง่างามของท่านนั้นไม่อาจซ่อนไว้ได้
ซ่างซิ่วชิงหยิบถ้วยกาแฟพอร์ซเลนสีขาวขึ้นมา ช้าๆ และนิ่งๆ
ปลายนิ้วของท่านแตะเบาๆ ที่ผนังถ้วย ข้อมือตรงและไม่สั่น ก้มลงใกล้ปากถ้วย จิบเล็กน้อย
ตลอดทั้งกระบวนการไม่มีท่าทางเกินความจำเป็น ไม่ได้ตั้งใจวางท่า และไม่มีความเร่งรีบแบบคนทั่วไปที่ดื่มกาแฟ
เพียงแค่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ ก็แสดงถึงความสงบนิ่งและมีพลังในตัวเอง
หลิวอี้เฟยอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี เธอเห็นนักแสดงรุ่นใหญ่และคุณหญิงตระกูลดังที่ดูแลตัวเองดีมาก และฝึกบุคลิกอย่างตั้งใจมานับไม่ถ้วน
คนเหล่านั้นดูสง่างาม แต่ก็มีร่องรอยของการแสดงอยู่บ้าง
แต่หญิงชราคนนี้ต่างออกไป ความสงบนิ่งของท่านถูกฝังอยู่ในกระดูก มันคือการอบรมสั่งสอนที่ตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น ไม่มีทางเลียนแบบได้
ถ้าสวีฉางฉินไม่บอกเธอตลอดว่าเขาเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ครอบครัวก็ธรรมดา หลิวอี้เฟยคงคิดแน่นอนว่านี่คือบุคคลระดับสูงที่ผ่านเรื่องใหญ่ๆ มามาก
ในขณะเดียวกัน ซ่างซิ่วชิงก็จ้องมองหลิวอี้เฟยอย่างเงียบๆ สายตาคมกริบแต่ไม่โหดร้าย
ท่านเคยเห็นดาราสาวที่พึ่งพาการแต่งหน้ามามาก ส่วนใหญ่ชอบหน้าสวยเล็กๆ แหลมคม ดูประณีตแต่ขาดความสง่างาม
แต่หลิวอี้เฟยไม่เหมือนใคร ใบหน้ากลมกลืนและอ่อนโยน ใบหน้าดูสง่า เส้นสายสะอาดและคมชัด ไม่มีความคับแคบเลย เธอดูสบายตา ดูใจกว้าง เป็นแบบที่คนมักพูดว่าน่ามอง ยั่งยืน และทำให้รู้สึกดี
“คุณหลิว...”
ซ่างซิ่วชิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสุภาพ
หลิวอี้เฟยตอบรับด้วยรอยยิ้มทันที ท่าทีเป็นกันเอง
“คุณยาย ไม่ต้องเกรงใจ เรียกฉันว่าอี้เฟยก็พอ”
หลังจากการทักทายสั้นๆ หลิวอี้เฟยคิดถึงสวีฉางฉินในใจ จึงถามเบาๆ
“ฉางฉินไม่มาด้วยกันหรือคะ?”
เมื่อเอ่ยถึงสวีฉางฉิน สีหน้าที่อ่อนโยนของซ่างซิ่วชิงก็จางลง น้ำเสียงเรียบเฉย
“เขามีธุระ ยุ่งกับงาน เลยไม่สะดวกมา”