หลี่หลินชวนวางสายจากลูกสาว หัวใจอัดแน่นไปด้วยความโกรธ
เขานับถือคุณยายคนนั้นมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นความสามารถหรือนิสัย ไม่มีใครเทียบได้
เขาคิดไม่ถึงว่า ในเซี่ยงไฮ้ที่เขาดูแลอยู่ จะมีคนกล้าพูดจาหยาบคายดูหมิ่นผู้ใหญ่
นี่เท่ากับตบหน้าเขาต่อหน้าทุกคน
เขาบริหารงานด้านความสงบเรียบร้อยของเซี่ยงไฮ้มาหลายปี ถืออำนาจจริง ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องในพื้นที่ของเขา
ถ้าเรื่องวันนี้ปล่อยผ่านไป คนในวงการจะเอาไปนินทา เขาจะเสียหน้าไม่มีอำนาจอีกต่อไป
ระหว่างที่เขากำลังระงับความโกรธ เตรียมจัดการเรื่องนี้ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้โทรคือหวังเซิน
หลี่หลินชวนอึดอัดใจแต่ก็ยังรับสาย
ช่วงนี้หวังเซินทำตัวดี มีความทะเยอทะยานและความสามารถ เขาก็อยากให้โอกาสอีกฝ่ายมากขึ้นอีกหน่อย
พอรับสาย เสียงสุภาพของหวังเซินก็ดังมา
"หัวหน้าหลี่ รบกวนท่านหน่อยครับ ผมมีเรื่องเล็กน้อยอยากขอให้ท่านช่วย"
"ผมเมียถูกตำรวจพาตัวไป ช่วยพูดสักหน่อยได้ไหมครับ ให้คนออกมาก่อน"
หลี่หลินชวนได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย
หวังเซินเป็นนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มีชื่อเสียงในเซี่ยงไฮ้ เส้นสายไม่น้อย เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ธรรมดาไม่น่าถึงขั้นถูกควบคุมตัว แต่จู่ ๆ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง
เขาถามไปอย่างไม่ใส่ใจ จนรู้ชื่อภรรยาของอีกฝ่าย
พอได้ยินชื่อ "กัวฮุ่ย" เข้า ปมที่หลี่หลินชวนพยายามควบคุมไว้ก็แตกสลาย
เขาระงับความโกรธไม่อยู่แล้ว ยกมือปัดถ้วยชาบนโต๊ะทำงานลงอย่างแรง