คริสตีนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ไม่มีค่ะ แม่ พอหนูไปโฮกวอตส์แล้ว จะขอลายเซ็นศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตจากหนังสือเล่มอื่น ๆ มาให้แม่นะคะ”
“จริงหรือ! โอ้ ลูกรัก” คุณนายลิตตันตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากคริสตีนเบา ๆ
“โอ้ ลูกรัก” เสียงหนึ่งทวนคำพูดนั้นอย่างประชดประชัน
ครอบครัวลิตตันหันกลับไปพร้อมกัน แล้วก็เห็นครอบครัวมาลฟอยอยู่ด้านหลัง
ผมสีบลอนด์อ่อนยาวปานกลางของลูเซียสมันเยิ้ม เขามองครอบครัวนี้ด้วยแววตาแฝงเจตนาร้าย
คริสตีนจ้องเขาเขม็ง แล้วก็ถลึงตามองเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์แพลทินัมที่ยืนอยู่ข้างกายเขาอย่างดุดันไม่แพ้กัน—เดรโก มาลฟอย เม้มริมฝีปากสีอ่อนแน่น
รอยยิ้มอ่อนโยนของคุณลิตตันเลือนหายไป แววตาหลังเลนส์แว่นคมกริบขึ้น เขาทักลูเซียสอย่างเย็นชา “ลูเซียส”
“ช่างเป็นความรักใคร่ในครอบครัวที่น่าอิจฉา” ลูเซียสเอ่ยเสียงเบา “แม้แต่ข้ากับลูกชายแท้ ๆ ยังเทียบพวกท่านไม่ได้ ไปกันเถอะ มาลฟอย”
สุดท้ายลูเซียสก็ไม่กล้าอยู่ใต้สายตาเย็นเยียบของอดีตออเรอร์นานนัก จึงพาเดรโกเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ตอนเดรโกเดินไปถึงหน้าร้านหนังสือ เขายังหันกลับมามองคริสตีนแวบหนึ่ง ก่อนจะโดนลูเซียสตบหัวดังเพียะ
“ที่แท้คนที่ทำให้โคโค่เจอเรื่องยุ่งยากก็คือพวกนั้น” คุณลิตตันขยับแว่น
คริสตีนตอบว่า “แต่หนูก็ด่ากลับไปเต็มที่แล้วค่ะ”
“ทำได้ดีมาก โคโค่!” คุณนายลิตตันพูดอย่างเริงร่า “ฉันอยากทำแบบนั้นมานานแล้ว! สมกับเป็นลูกสาวของพวกเรา—”
“ใจเย็นก่อน เอมี่” คุณลิตตันพูดอย่างอ่อนใจ “คนเยอะเกินไป เราต้องหาที่เงียบ ๆ สักแห่ง...”
เดี๋ยวนะ ใจเย็นแบบนี้เหรอ...
เพิ่งซื้อหนังสือเสร็จ คริสตีนก็เห็นแนวิลล์กับคุณยายลองบอทท่อมปรากฏตัวขึ้นที่หน้าร้านหนังสืออย่างกะทันหัน แนวิลล์อุ้มกรงนกฮูกไว้ ในนั้นมีนกฮูกสีน้ำตาลอ่อนตัวใหญ่ยักษ์เกาะอยู่ ขนาดแทบจะใหญ่กว่าครึ่งตัวของแนวิลล์เสียอีก!
แนวิลล์อุ้มนกฮูกวิ่งมาหาคริสตีนอย่างทุลักทุเล เขาฉีกยิ้มให้เธอ “คริสตีน! ของขวัญของเธอ!”
พอคริสตีนรู้ตัว เธอก็วิ่งเข้าไปหาเขาแล้ว รีบเปิดประตูกรงอย่างอดใจไม่ไหว
นกฮูกสะบัดปีกฟู ๆ แล้วเงยหัวออกจากขนอย่างเกียจคร้าน ใช้จะงอยปากแหลม ๆ ถูนิ้วที่คริสตีนยื่นไปแตะเบา ๆ
……
วันที่ 1 กันยายนมาถึงอย่างรวดเร็ว ราวกับพริบตาเดียวก็ผ่านช่วงเวลาเร่งรีบวุ่นวายมาจนถึงวันนี้
ก่อนเปิดเทอม คริสตีนลองร่ายคาถาหลายอย่างที่บ้าน—ทุกอย่างสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม พลังเวทมนตร์เหมือนไหลเวียนอยู่ในเลือดของเธอ แทบไม่ต้องคิดมากเรื่องท่าร่ายหรือสำเนียง ก็แสดงผลลัพธ์น่าทึ่งออกมาได้
วันนั้นคริสตีนมากับคุณลิตตันทั้งสองคนที่สถานีรถไฟคิงส์ครอส มือซ้ายลากหีบใบใหญ่ มือขวาเข็นรถเข็น—บนนั้นมีนกฮูกสีน้ำตาลอ่อนตัวมหึมานั่งหดหัวหลับอยู่
ชานชาลา 9¾
คริสตีนเข็นรถเข็น มองกำแพงแข็งแรงระหว่างชานชาลาหมายเลขเก้ากับสิบ สูดหายใจเบา ๆ ตั้งสติ แล้วพุ่งเข้าไป—
ภาพตรงหน้าพลันเปิดกว้าง
ควันหนาทึบจากรถจักรไอน้ำพวยพุ่งไปทั่วชานชาลา รอบด้านเต็มไปด้วยนักเรียนสวมเสื้อผ้ามักเกิ้ลสารพัดแบบและชุดคลุมพ่อมดแม่มด บ้างกำลังหิ้วสัมภาระขึ้นรถไฟ บ้างกำลังร่ำลากับพ่อแม่
คริสตีนได้ยินใครบางคนเรียกชื่อ พอหันไปก็เห็นแนวิลล์
“โอ้ คริสตีน... เมื่อกี้ข้าเพิ่งพูดถึงเจ้าให้ท่านย่าฟังพอดี จะนั่งรถไฟไปด้วยกันไหม? พวกเราไปกับแฮร์รี่ก็ได้...” แนวิลล์พูดกับคริสตีนอย่างเหนื่อยหอบ พลางมองซ้ายมองขวาอย่างกระวนกระวาย “แฮร์รี่กับรอน... ข้าหาพวกเขาไม่เจอเลย”
โอ้ สองคนนั้นไม่มาแล้วล่ะ
ปีนี้แฮร์รี่กับรอนจะขับรถบินได้คันนั้นไปโรงเรียน
คริสตีนคิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เป็นการกระทำที่เหลือเชื่อจริง ๆ... พอขึ้นรถไฟโรงเรียนไม่ได้ สิ่งแรกที่ควรทำไม่ใช่ไปหาครูหรือติดต่อผู้ปกครองหรอกเหรอ?
เป็นพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นที่สมกับนิสัยกริฟฟินดอร์สุด ๆ
ตอนเด็ก ๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสเนปถึงโกรธมากเมื่อรู้ว่าพวกเขาขับรถบินมา ตอนนี้ลองคิดดู ถ้าคริสตีนเป็นครูที่รับผิดชอบดูแลแฮร์รี่ เธอก็คงอยากฉีกพวกเขาเป็นชิ้น ๆ เหมือนกัน
ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพครูละลายหายไปในพริบตา นักเรียนของคุณกำลังขับรถบินอยู่บนฟ้าแล้ว!
คุณลิตตันทั้งสองคนตามคริสตีนเข้ามาในสถานี ทักทายคุณยายลองบอทท่อม แล้วยืนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังขึ้น
“โอ้ รอน...” แนวิลล์ยังคงกังวลอยู่บ้าง “พวกเขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก” คริสตีนตอบ “บางทีพวกเขาอาจขึ้นรถไฟไปก่อนแล้วก็ได้”
“เจ้าพูดถูก” แนวิลล์กล่าว “ข้าต้องขึ้นรถไฟแล้ว ข้าจะไปหาพวกเขา... อย่าลืมมาหาพวกเราทีหลังล่ะ!”
แนวิลล์รีบปีนขึ้นรถไฟ พอไม่มีคนคุยด้วย รอบตัวก็ว่างลงทันที
คริสตีนยืนนิ่งอยู่นาน ผู้คนที่เดินขวักไขว่ เสียงอึกทึกและเสียงร้องไห้รอบข้าง คล้ายค่อย ๆ เลือนห่างออกไป
มีคนแตะไหล่เธอเบา ๆ
เป็นคุณลิตตัน
“พ่อ...” คริสตีนเอ่ยแผ่วเบา
คุณลิตตันเดินมายืนตรงหน้าคริสตีน แล้วย่อตัวลงพูดกับเธออย่างอ่อนโยน “โคโค่ตัวน้อย กำลังประหม่าอยู่หรือ?”
คริสตีนพยักหน้า เม้มปากเล็กน้อยก่อนถามว่า “พ่ออยากให้หนูได้อยู่บ้านไหนคะ?”
“บ้านไหนก็ไม่สำคัญหรอก โคโค่” คุณนายลิตตันกล่าว “แต่พวกเราหวังว่าเจ้าจะมีความสุขที่โฮกวอตส์ เหมือนอยู่บ้านของตัวเอง”
ดวงตาของคริสตีนแดงก่ำ
ก่อนข้ามเวลามา คริสตีนเป็นเพียงนักศึกษาปีหนึ่งที่ไม่มีพ่อแม่คนหนึ่ง เธอทำงานเขียนรายงานจนเสียชีวิตกะทันหัน
ตลอด 11 ปีที่ได้ใช้ชีวิตกับคุณลิตตันทั้งสองคน เธอมองพวกเขาเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองไปนานแล้ว
“พวกเราจะเขียนจดหมายหาเจ้า” คุณลิตตันยิ้มพลางเสริม
“หนูก็จะเขียนค่ะ” คริสตีนพยักหน้าแรง ๆ
รถไฟส่งเสียงหวูดเป็นครั้งที่สอง เหลือเวลาไม่มากแล้ว คริสตีนวิ่งไปทางประตู คุณลิตตันใช้คาถาลอยตัวส่งสัมภาระทั้งหมดของเธอขึ้นรถไฟ ก่อนก้าวขึ้นรถ คริสตีนก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน ลังเลอยู่เพียงชั่วขณะ
“ลูกอยากถามเรื่องพ่อแม่แท้ ๆ ของลูกหรือจ๊ะ ที่รัก?” คุณนายลิตตันประคองข้อศอกคริสตีนแล้วถามเสียงเบา ไม่รอให้คริสตีนตอบก็กล่าวต่อ “พ่อแม่แท้ ๆ ของลูกเป็นพ่อมดแม่มดตระกูลเลสเตรนจ์ พวกเขามีชื่อเสียงมาก ถ้าลูกสนใจ พอเข้าเรียนแล้วก็ลองค้นหาเรื่องราวของพวกเขาดูได้”
คริสตีนหลุบตาลงเล็กน้อย แล้วถามเสียงแผ่ว “พวกเขาเคยทำร้ายพวกคุณไหมคะ?”
คุณนายลิตตันไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ สายเลือดไม่ได้มีความหมายอะไร ไม่ว่าพ่อแม่ทางสายเลือดของลูกจะเคยทำอะไร อย่างน้อยสำหรับแม่กับพ่อของลูก เรื่องเหล่านั้นก็ไม่เกี่ยวกับลูก”
คริสตีนมองคุณนายลิตตันนิ่ง ๆ ได้ยินเธอหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงนุ่มว่า “ลูกจะมองพวกเราแบบนั้นก็ได้นะ”
เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูรถไฟค่อย ๆ เลื่อนลงพร้อมเสียงกลไกหมุน ไอน้ำเกาะพร่างบนกระจกหนา แยกคริสตีนออกจากคุณลิตตันทั้งสองคน รถไฟเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ คุณลิตตันทั้งสองโบกมือให้คริสตีนอย่างบ้าคลั่ง “ลาก่อน! คริสตีน! รอให้ถึงวันหยุดคริสต์มาสแล้วกลับมานะ!”
รถไฟค่อย ๆ เร่งความเร็ว คริสตีนแนบตัวกับกระจก มองคุณลิตตันทั้งสองคนบนชานชาลาค่อย ๆ เล็กลง เล็กลง จนสุดท้ายก็ลับสายตา
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
คริสตีนคิดอย่างสงบ เธอยืดตัวขึ้นแล้วหันไปมองเหล่านักเรียนที่เดินผ่านไปมาอยู่ด้านหลัง
ชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ต้องเผชิญหน้ากับมันให้ได้