ในป่า
เจียงเฉินวิ่งเร็วจี๋ ลูกแก้วถูกเก็บใส่ย่ามไปแล้ว
ด้านหลังมีแมงป่องพิษไล่ตามมามากกว่า 30 ตัว สุนัขเขี้ยวโลหิตอีกสิบกว่าตัว แถมยังมีวานรพละกำลังอีกหลายตัวกระจัดกระจายอยู่ด้วย
อีกาสี่ปีกบินวนอยู่บนฟ้า คอยฉวยโอกาสโฉบลงมาจิกเขา
“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวจัดให้พวกแกครบชุดเอง”
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่เท้าของเขาไม่ได้หยุดเลยสักนิด
เขาใช้ก้าวย่างหงส์สะท้าน พริบกายหลบหลีกไปมาตามลำต้นไม้ ล่อฝูงมอนสเตอร์ให้มุ่งลึกเข้าไปในป่า
เขาหันกลับไปมองฝูงสัตว์ปีศาจที่ไล่ตามมาแน่นขนัด
“ล่อมอนสเตอร์เหรอ สมัยก่อนพี่ชายคนนี้ก็เคยไปผจญภัยบนเกาะมาแล้วนะ”
ขอแค่ไม่โง่จนล่อมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิขึ้นไปมาเยอะเกินไป ด้วยฝีมือของเขาตอนนี้ จะมาเท่าไรก็ฆ่าได้เท่านั้น
หัวหน้าหยางยังคิดจะทิ้งลูกแก้ว แต่เขาทำใจทิ้งไม่ลง
นี่เรียกว่าอะไรน่ะหรือ?
นี่เรียกว่า ‘วงแหวนดึงความเกลียดชัง’ เรียกว่าอุปกรณ์ช่วยโกงระดับวีไอพีที่ใช้ได้โดยไม่ต้องเติมเงิน
วิ่งไปได้ราว 15 นาที เจียงเฉินกะระยะว่าตอนนี้ห่างจากถนนหลวงอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดลี้แล้ว
เขาผ่อนฝีเท้าลง เลือกพื้นที่โล่งในป่าสนที่ค่อนข้างกว้างแห่งหนึ่ง
หลังจากแขวนย่ามไว้บนกิ่งไม้ เหล่าสัตว์ปีศาจก็เริ่มกรูกันเข้ามาในพื้นที่โล่ง
เจียงเฉินหัวเราะหึ ๆ
“ดีมาก งั้นตอนนี้เริ่มต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบได้เลย”
นอกป่ามีเสียงลมแว่วมา ราวกับมีบางสิ่งที่หนักอึ้งกว่ากำลังเข้ามาใกล้
เจียงเฉินไม่ใส่ใจ
ตอนนี้เขาอยากรู้แค่อย่างเดียว:
วันนี้จะทะลวงถึงขั้นที่สิบเอ็ดได้ไหม?
‘อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ เจ้าลูกแก้ว’