เจียงเฉินปิดหน้าเว็บ ลุกขึ้นไปชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินหนึ่งชาม
บะหมี่ร้อน ๆ ไหลลงท้อง แต่สมองกลับหยุดคิดไม่ได้
ตอนนี้ศิษย์พี่สามอยู่แนวหน้า พรุ่งนี้ยังมีกำลังเสริมอีกชุดจะเดินทางไปที่นั่น
คนขององค์กรนั้นจะปะปนอยู่ในกองกำลังเสริมหรือเปล่า?
หรือพวกเขาไม่จำเป็นต้องแฝงตัวเข้าไปด้วยซ้ำ
จู่ ๆ เจียงเฉินก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
‘ถ้าองค์กรนั้นมีคนอยู่แนวหน้าตั้งแต่แรกแล้วล่ะ?’
‘ถ้าคนสนิทของหลินเกอเป็นไส้ศึกของพวกเขาล่ะ?’
...
ในเวลาเดียวกัน
ห่างจากชายฝั่งออกไป 30 ลี้ จากเมืองที่เจียงเฉินอยู่
มีเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
บนเกาะมีเขตอาคารตั้งอยู่ กำแพงสูงตระหง่าน ลวดหนามไฟฟ้าขึงแน่น และมีป้อมยามเรียงราย
ชั้นใต้ดินของเขตอาคาร ชั้นที่สาม
ห้องไร้หน้าต่างห้องหนึ่ง
ชายหนุ่มถูกมัดไว้กับเก้าอี้ไฟฟ้า ร่างกายกระตุกเกร็งไม่หยุด เสียงร้องโหยหวนที่เปล่งออกมาฟังไม่เหมือนเสียงมนุษย์
เจียงเยี่ยนชิวยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนึ่งใช้มีดเล็กขัดเล็บ
“ฉันจะถามอีกครั้ง นายทำให้เขาหนีไปได้ยังไง?” น้ำเสียงของเธออ่อนโยน
“ผะ...ผมไม่รู้จริง ๆ... เขา...เขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไป...” ชายหนุ่มฟันกระทบกันจนเสียงสั่น พูดแทบไม่เป็นคำ
“เคลื่อนไหวเร็ว?”
เจียงเยี่ยนชิวยิ้ม รอยยิ้มนั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าตอนไม่ยิ้ม
“ผู้เล่นระดับติงหน้าใหม่ที่เข้าเกมมาไม่ถึงครึ่งเดือน ถูกสองคนรุมแล้วยังจัดการไม่ได้ หรือว่านายหนีเอาตัวรอดกลางสนามรบ?”
เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วแนบมีดเล็กลงกับลำคอของชายหนุ่ม
“มีดโกนตายไปแล้ว แต่นายกลับโชคดี หนีได้เร็วดีนี่”
“เจ้าสำนัก ได้โปรดไว้ชีวิต ผมทำเต็มที่แล้วจริง ๆ...”