พี่แผลเป็นเห็นภาพตรงหน้าแล้วร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ เขาเร่งพลังเกราะวิญญาณสุดกำลัง แต่กลับไม่เกิดผลแม้แต่น้อย
หน้าไม้สิบดอก เข้าเป้าเจ็ดดอก
สามดอกทะลวงพลังปราณคุ้มกาย
หน้าไม้ต่อเนื่องเงาแดงมีไว้ทำลายพลังปราณคุ้มกายโดยเฉพาะ
พี่แผลเป็นก้มมองรูเลือดสามรูบนอก ปลายลูกดอกโผล่ทะลุหลังออกมา พร้อมละอองเลือดที่กระเซ็นตามมา
เขาอ้าปาก
เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่พูดไม่ออก
‘พลาดท่าแล้ว’
‘พลาดท่าให้คนขั้นหลอมกายสมบูรณ์’
‘ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คงขายหน้าชะมัด’
นี่คือความคิดสุดท้ายของเขา
พี่แผลเป็นล้มฟาดลงข้างขอบทางเดินไม้ แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยอมจำนน
คนผอมเป็นคนสุดท้ายที่ตาย
ไม่ใช่เพราะเขาแข็งแกร่งที่สุด
แต่เพราะเขาน่าสังเวชที่สุด
คนอ้วนถูกเจียงเฉินชกทีเดียวตาย ส่วนพี่แผลเป็นถูกหน้าไม้ยิงซ้ำจนสิ้นใจ
มีเพียงเขาที่สู้ตัวต่อตัวกับงูเหลือมเหมันต์มาตั้งแต่ต้นจนจบ
ขั้นทะลุเส้นลมปราณช่วงปลายปะทะขั้นทะลุเส้นลมปราณสมบูรณ์
ไม่มีเกราะวิญญาณ ไม่มีไพ่ตาย มีเพียงดาบหนึ่งเล่มกับพละกำลังมหาศาล
เขายื้อได้นานมาก
นานจนเจียงเฉินอดกดถูกใจให้ไม่ได้
“พี่ชาย นายสู้เก่งจริง ๆ”
คนผอมมีบาดแผลเต็มตัว แขนซ้ายถูกงูเหลือมเหมันต์กัดขาดไปท่อนหนึ่ง ขาขวาถูกหอกน้ำแข็งแทงทะลุ ร่างทั้งร่างพิงอยู่กับราวกั้น
เขามองเจียงเฉินที่เดินเข้ามา แล้วหันไปมองงูเหลือมเหมันต์ที่กำลังไล่เข้ามาจากด้านหลัง
เขากระอักเลือดออกมา “ได้ นับว่าพวกแกแน่จริง”
จากนั้นก็หันหลังคิดจะหนี
แสงดาบสายหนึ่งปิดเส้นทางหนีของเขาไว้
ซ่างกวนจื่อหมิงยืนขวางกลางทางเดินไม้ มือถือดาบยาวพาดขวางอยู่
“ไม่ต้องหนีแล้ว หนีไม่รอดหรอก” ซ่างกวนจื่อหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา