ชานหมู่บ้านทางตะวันออก
เมื่อเห็นภาพเจียงเฉินพุ่งหนีออกไป ผู้บัญชาการก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“หนีไปแล้ว?”
รองมือของเขาก็งุนงงไม่แพ้กัน “ใต้เท้า วงล้อมยังไม่ทันก่อตัวเลย ทำไมเขาถึง...”
“ไหวพริบดีไม่เบา”
สีหน้าผู้บัญชาการพลันเคร่งขรึม
แผนเดิมของเขาสมบูรณ์แบบมาก
ให้คนรอบนอกค่อย ๆ กระชับวงเข้ามาก่อน จากนั้นค่อยล้อมเป้าหมายไว้
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า
คิดจะปิดประตูตีสุนัข ประตูยังไม่ทันปิด สุนัขก็หนีไปเสียแล้ว
“ตามไป”
ผู้บัญชาการลุกขึ้นยืน
“แล้วกำลังซุ่มโจมตีด้านหลังล่ะ?”
รองมือรีบตอบ “เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว มีผู้ฝึกตนขั้นครึ่งก้าวก่อนกำเนิดหนึ่งคน ขั้นรวมปราณช่วงปลายสองคน แถวนั้นยังมีผู้ฝึกตนขั้นทะลุเส้นลมปราณสามคนกับขั้นรวมปราณช่วงกลางอีกสองคนคอยสนับสนุนจากระยะไกล”
ผู้บัญชาการแค่นเสียง “พอแล้ว แค่ขั้นรวมปราณช่วงปลายคนเดียว จะก่อเรื่องอะไรได้? อีกอย่าง ใต้เท้าหร่วนก็ใกล้กลับมาแล้ว”
...
เจียงเฉินเพิ่งวิ่งออกมาได้ร้อยเมตร ในสัมผัสวิญญาณก็พลันปรากฏกลิ่นอายหลายสาย
เบื้องหน้า
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกันจากสามทิศ แสงคมดาบ ปราณหมัด และอาวุธลับปิดเส้นทางเบื้องหน้าของเขาไว้
คนที่ใช้หมัดคือผู้ฝึกตนขั้นครึ่งก้าวก่อนกำเนิด
เจียงเฉินไม่รับหมัดตรง ๆ เขาเบี่ยงตัวหลบคมหมัด แล้วอาศัยแรงผลักจากคลื่นหมัดของอีกฝ่ายเปลี่ยนทิศทางในฉับพลัน
เป้าหมายคือมือปาดาวกระจอกที่อยู่ไกลออกไป
‘จัดตัวทำดาเมจระยะไกลก่อน’
เจียงเฉินตัดสินใจเช่นนี้ทันทีที่อีกฝ่ายเปิดฉากโจมตี
มือปาดาวกระจอกแซ่ซุน ชื่อซุนขุย
เขาทำงานลอบสังหารในสำนักมาสิบกว่าปี มีประสบการณ์โชกโชน
เขามองออกตั้งแต่แรกว่าเจียงเฉินเปลี่ยนทิศทางเพื่อเล่นงานตน