จางเฉินกระโดดลงมาจากกำแพง
เจ้าสาวผียังคงพาดอยู่บนบ่า
เขาไม่ได้คิดจะวางลง
ของชิ้นนี้เป็นไอเทมภารกิจ ถ้าเกิดวางไว้กับพื้นแล้วมีทหารผีคนไหนเก็บไป เขาจะไปหาใครร้องไห้ได้อีก?
“วิญญาณหยางบุกจวนผี ชิงตัวเจ้าสาว ไม่ว่าจะข้อไหนก็พอจะเอาเจ้าไปกลั่นเป็นน้ำมันตะเกียงเผาสัก 300 ปีแล้ว” ขุนพลผีผู้ถือทวนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
จางเฉินแสยะยิ้ม “คราวหน้าผมจะลองทำบัตรวีไอพี แล้วจองคิวล่วงหน้าดูครับ”
เขาออกแรงที่เท้า เร่งความเร็วถึงขีดสุด พุ่งไปยังช่องโหว่ทางทิศตะวันออก
แนวทหารผีเปลี่ยนรูปขบวนทันที แถวหน้ากับแถวหลังสลับเข้าประจำตำแหน่ง พลังหยินไหลเวียนอยู่ในขบวน จางเฉินพุ่งไปได้สามจั้งก็รู้สึกถึงแรงกดดันไร้รูปร่างที่ทับลงบนร่าง ราวกับกำลังวิ่งต้านลม
‘บัดซบ ทหารผีกับขุนพลผีพวกนี้ยังรู้จักใช้ค่ายกลผสานโจมตีด้วย’
ดูท่าจะฝ่าแนวขบวนไปตรง ๆ ไม่ได้แล้ว
อีกฝ่ายมีขุนพลผีขั้นรวมปราณระยะแรกสองตนคุมขบวน ทหารผี 200 ตนประสานงานกันอย่างลงตัว
เป็นวงล้อมสังหารร้อยผีอย่างแท้จริง
เดินไปบนพื้นไม่ได้แล้ว
เขาถีบพื้นด้วยเท้าขวา ร่างพุ่งทะยานขึ้นไป
ท่องโลกมนุษย์ เหยียบย่างทั่วหล้า
ปลายเท้าแตะกำแพง ข้อได้เปรียบจากวิชาตัวเบาแสดงผลในวินาทีนั้น
ผ่านไปสิบกว่าก้าว เขาก็ข้ามศีรษะทหารผีแถวหน้าไปแล้ว
“ขวางมันไว้!” ขุนพลผีผู้ถือดาบตอบสนองฉับไว ฟันดาบยาวยกขึ้น ใบดาบห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงผีสีครามมืด พุ่งฟันใส่ข้อเท้าจางเฉิน
จางเฉินเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ บิดร่างหลบคมดาบไปได้อย่างหวุดหวิด
ลงถึงพื้น