ภายในห้อง คลื่นอารมณ์พลุ่งพล่าน สอดประสานกับแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง!!
ท่ามกลางความมืดมิด เงารางเลือนลับตา ทว่าเสียงกลับชัดเจน เสียงร้องครวญครางของสตรี เสียงหอบหายใจของบุรุษ…
พวกเขาหาได้ล่วงรู้ไม่
ว่าเสียงที่ยากจะเก็บกั้นนั้น เล็ดลอดผ่านบานประตูบางเบา แว่วเข้าสู่โสตประสาทของลู่ถ่าเสวี่ยในห้องนั่งเล่นอย่างชัดเจน
แรกเริ่มก็มิได้คิดไปในทางนั้น แต่เมื่อเข้าใกล้ประตูห้องนอนลูกชาย ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย ช่างน่าตกใจและยินดียิ่งนัก!
"ชิวเยวี่ย?! ต้องใช่แน่!"
ครั้งก่อนนางขัดขวางโอกาสที่ลูกชายกับเสิ่นชิวเยวี่ยได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง และด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของแม่ลูกคู่นี้ ก็มีเพียงเสิ่นชิวเยวี่ยที่สนิทสนมกับลูกชายมากที่สุด!
หลังจากช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา นางก็รู้แล้วว่าลูกชายกับซูหว่านฉิงหย่ากันแล้ว ทั้งยังทราบถึงชื่อเสียงของลูกชายในตอนนี้ด้วย ถึงจะถูกตระกูลซูปล่อยข่าวลือ แต่ชื่อเสียงก็ป่นปี้ไปแล้ว ผู้คนล้วนเมินหน้าหนี มีก็แต่เสิ่นชิวเยวี่ยที่ไม่รังเกียจแม่ลูกคู่นี้
นางพึงพอใจอย่างยิ่งที่เสิ่นชิวเยวี่ยจะมาเป็นลูกสะใภ้!
มุมปากเผยรอยยิ้มพึงพอใจและตื่นเต้น ไม่อ้อยอิ่งนาน หันหลังกลับเข้าห้องไป
รุ่งขึ้น!
ลู่ถ่าเสวี่ยทำอาหารเช้าไว้สามที่ กลับมีเพียงลูกชายมาคนเดียว
"แม่ ทำไมทำอาหารเช้าสามที่ล่ะ"
"ก็มีกันสามคนไม่ใช่หรือ… คนล่ะ?" ลู่ถ่าเสวี่ยมองไปยังประตูห้องนอนด้านหลังลูกชาย ไม่เห็นเด็กสาวออกมาเสียที
"คนที่ไหนกัน?" ฮั่วตงใจเต้นรัว
เมื่อคืนจางโหรวมา แม่คงไม่รู้เรื่องใช่ไหม?