โรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง
รัตติกาลดำมืดดุจน้ำหมึก แต่ถูกแสงไฟสีขาวซีดเย็นเยียบของตึกฉุกเฉินฉีกทึ้งออกเป็นเสี่ยง ๆ
บรรดาผู้คร่ำหวอดในวงการแพทย์ชั้นนำของเมืองเจียงเป่ย เมื่อได้รับหมายเรียกด่วนจากตระกูลเสิ่น ต่างเร่งรีบเดินทางข้ามคืน ฝุ่นตลบกรุ่นมาชุมนุมกันที่นี่
เรื่องที่ท่านเฒ่าแห่งตระกูลถัง ซึ่งเป็นสกุลใหญ่จากเมืองหลวง ล้มป่วยกะทันหันระหว่างการเดินทางที่เจียงหนาน ส่งแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ดวงตานับไม่ถ้วนคอยจับจ้องโอกาสขึ้นเรือที่หายากยิ่งนี้ ปรารถนาจะได้เกาะตระกูลถัง เรือยักษ์ที่อาจพลิกชะตากรรมได้ลำนี้
ภายในห้องผู้ป่วยพิเศษ!
มีการรักษาความเงียบในระดับหนึ่ง ผู้ที่นั่งคุมสถานการณ์อยู่คือคนของตระกูลเสิ่นและตระกูลถัง แพทย์ที่มีชื่อเสียงในวงการและฝีมือการรักษาสูงส่งเท่านั้นจึงจะได้เข้ามาในห้องผู้ป่วย คนที่เหลือไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้ผู้ป่วย
“เสิ่นชิวเผิง นี่คือหมอที่เก่งที่สุดในเจียงเป่ยของพวกคุณงั้นเหรอ ฉันว่ามีแต่หมอเถื่อน... ไอ้พวกไร้ประโยชน์!”
สตรีตระกูลถัง ถังตงหรง ทั้งร้อนใจดุจไฟเผาและโทสะพวยพุ่ง เมื่อมองบรรดาผู้สวมเสื้อกาวน์ขาวที่ได้ชื่อว่าเป็นเซียนแพทย์แห่งเจียงเป่ย ได้แต่พากันส่ายหัวทอดถอนใจ นางก็โมโหสุดกลั้น
เสิ่นชิวเผิง ในฐานะลูกหลานตระกูลเสิ่นที่ถูกส่งมาเป็นตัวแทนจัดการเรื่องนี้ แทบจะระดมทรัพยากรและเส้นสายทั้งหมด ระดมหมอในเจียงเป่ยที่พอจะมีชื่อเสียงไม่น้อยมาไว้ที่นี่จนหมด
ใครจะคาดคิดว่าเซียนแพทย์ทั้งหลายที่ปกติอาบรัศมีเหล่านี้ เมื่อเผชิญอาการป่วยของท่านเฒ่าถัง กลับไม่มีใครกล้าบอกว่ารักษาได้ ทำได้เพียงผลักภาระและถอนหายใจอย่างเปล่าประโยชน์
นี่ไม่ใช่แค่ตบหน้าเขา แต่ยังขยี้หน้าตาตระกูลเฉินลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
“คุณหนูถัง ผม... ผมก็ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้”
เสิ่นชิวเผิงกวาดตามองกลุ่มหมอตรงหน้า พลางดุด่าอย่างเดือดดาล: