เจียงหมิงเยว่พุ่งเข้าใส่แม่ทัพจนเธอตกใจร้องลั่น ก่อนจะกระโดดไปหลบอยู่ข้างหลังโจวจิงชวน
โจวจิงชวนรู้จักแม่ทัพ เขาก้มลงตบหัวมันเบา ๆ แล้วบอกว่า “แม่ทัพ หมอบลง เธอไม่ใช่คนไม่ดี”
แม่ทัพไม่ขยับ ยังคงแยกเขี้ยวใส่เจียงหมิงเยว่ แววตาดุดันไม่เปลี่ยน
โจวลี่เซี่ยวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ “แม่ทัพ กลับมา”
แม่ทัพคำรามต่ำ ๆ แล้วหันกลับไปวิ่งตึกตักมาหมอบข้างขาเจียงเจินนีทันที ยังเอาหัวถูไถขาของเธออย่างสนิทสนมอีกด้วย
เจียงหมิงเยว่แทบลุกเป็นไฟ สุนัขตัวหนึ่งยังถูกเจียงเจินนีซื้อใจไปได้
โจวลี่เซี่ยวนั่งนิ่ง มองโจวจิงชวน “มาแต่เช้า มีธุระหรือ?”
โจวจิงชวนเหลือบมองเจียงหมิงเยว่ ก่อนก้าวเข้าไปหาทั้งคู่ แล้วทักทายเจียงเจินนีอย่างสุภาพ “ผมได้ยินเรื่องเมื่อวานแล้ว ทำให้คุณต้องลำบากใจเลย”
“พอกลับไป ผมก็ตำหนิพี่สาวคุณแล้ว ให้เธอมาขอโทษคุณด้วย”
“พวกคุณเป็นพี่น้องกัน แถมเดินทางจากซูหนานมาตั้งไกลหลายพันกิโลเมตร ก็ควรดูแลช่วยเหลือกันสิ ทะเลาะกันแบบนี้ไม่เพียงส่งผลไม่ดี ยังทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณด้วย”
โจวลี่เซี่ยวขมวดคิ้ว ตัดบททันที “พอเถอะ เธอไม่ใช่ทหารใต้บังคับบัญชาคุณ จะพร่ำสั่งสอนอบรมอะไรยืดยาวนักหนา?”
สีหน้าโจวจิงชวนฉายแววกระอักกระอ่วน เขาหันไปมองเจียงหมิงเยว่อีกครั้ง
เจียงหมิงเยว่ฝืนใจเดินขึ้นหน้า ทั้งที่ไม่เต็มใจ แต่ก็จำต้องกล่าวขอโทษเจียงเจินนีด้วยท่าทีระมัดระวัง “เจินนี ขอโทษนะ เมื่อวานฉันพูดไม่รอบคอบ ทำให้เธอเข้าใจผิด”