โจวลี่เซี่ยวตอบสนองได้ไวมาก ตลอดหลายปีมานี้ คนที่ทำให้คุณย่าฝังใจและเคียดแค้นมีเพียงนักข่าวหญิงที่เคยพัวพันกับพ่อของเขาอย่างคลุมเครือในอดีต ดูเหมือนจะชื่อไป๋เหมย
แต่ตอนนั้นเขายังเด็ก เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นแค่ครั้งเดียว จึงจำหน้าตาของอีกฝ่ายไม่ค่อยได้แล้ว
คุณย่าโจวเห็นสีหน้าของโจวลี่เซี่ยวก็รู้ว่าเขาเดาออกเช่นกัน จึงถามว่า “เจียงในชื่อเจียงหมิงเยว่ เป็นเจียงเดียวกับแม่น้ำแยงซีหรือเปล่า?”
โจวลี่เซี่ยวพยักหน้า “ใช่จริง ๆ ด้วยครับ”
คุณย่าโจวแค่นเสียง “พอพูดแบบนี้ ทุกอย่างก็ตรงกันหมด! ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่าเจียงหมิงเยว่เป็นลูกบุญธรรมของบ้านเจินนี ถึงได้ใช้นามสกุลเจียง แถมเรื่องก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง”
“ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญจริง ๆ! สหายร่วมรบของพ่อเธอที่เสียสละชีวิตไปก็แซ่เจียง ตอนเขาเสียชีวิต ไป๋เหมยมีลูกสาวอายุสองสามขวบอยู่ด้วย”
“เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าเธอสี่ห้าปี ดูสิ อายุพอดีกันเลย”
ตอนแรกโจวไป๋ชวนอาจแค่อยากช่วยดูแลแม่ลูกคู่นั้นที่น่าสงสาร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เริ่มคลุมเครือ
ไป๋เหมยเป็นนักข่าว อาศัยข้ออ้างเรื่องสัมภาษณ์และลงพื้นที่เก็บข้อมูล วิ่งไปที่ห้องทำงานของโจวไป๋ชวนแทบทุกสองสามวัน
ส่วนโจวไป๋ชวนก็เริ่มหาข้ออ้างต่าง ๆ ไม่กลับบ้าน
ท้ายที่สุดทั้งคู่ถูกร้องเรียนว่าประพฤติตัวไม่เหมาะสม จึงสำรวมลงบ้าง แต่พอโจวไป๋ชวนกลับบ้านก็เอาแต่ก่อเรื่องขอหย่า ตั้งใจแน่วแน่ว่าหลังหย่าแล้วจะไปใช้ชีวิตกับไป๋เหมย