โจวจิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนอธิบายว่า “เจียงหมิงเยว่เป็นคนเสนอ เธออยากให้พวกพี่น้องอยู่ด้วยกัน จะได้ช่วยดูแลกันได้”
แต่ในใจกลับอดเห็นใจโจวลี่เซี่ยวไม่ได้
เมื่อก่อนเขาเคยอิจฉาที่โจวลี่เซี่ยวมีชาติกำเนิดดีและมีความสามารถ แต่ตอนนี้พอคิดว่าโจวลี่เซี่ยวกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงเจ้าชู้ ขี้เกียจ และเอาแต่กิน
ความขุ่นข้องในใจก็คลายลงไปบ้าง
แต่งภรรยาก็ต้องเลือกคนดีมีคุณธรรม ส่วนโจวลี่เซี่ยวกลับมองแค่ใบหน้าสวย ๆ ของเจียงเจินนี ชีวิตหลังจากนี้คงลำบากไม่น้อย
โจวลี่เซี่ยวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ต้องครับ หัวหน้าหลี่ ช่วยจัดบ้านของสองครอบครัวเราให้อยู่ห่างกันหน่อย”
โจวจิงชวนแปลกใจ “ทำไมล่ะ? พวกเธอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่คุ้นเคยกับใคร ถ้าอยู่ด้วยกันก็จะได้...”
โจวลี่เซี่ยวตัดบททันที “แยกกันอยู่เถอะ ผมชอบความสงบ”
จากนั้นก็หันไปมองหัวหน้าหลี่ “ผมจำได้ว่ามีบ้านว่างอยู่ตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ คุณเอากุญแจบ้านหลังนั้นให้ผมหน่อย”
หัวหน้าหลี่ไม่ได้ขัดข้อง “ได้ พรุ่งนี้เช้าผมจะเอากุญแจไปให้ที่ห้องทำงาน”
โจวลี่เซี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ต้องครับ ผมไปเอากับคุณตอนนี้เลย แล้วจะแวะไปดูบ้านด้วย”
หัวหน้าหลี่ไม่รู้ว่าโจวลี่เซี่ยวจะไปดูอะไรในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แต่ก็ยังให้ความร่วมมือ เดินกลับไปเอากุญแจด้วยกัน
โจวจิงชวนมองตามโจวลี่เซี่ยวกับหัวหน้าหลี่ที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจ
บ้านหลังเล็กตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ค่อนข้างห่างไกล แม้จะมีลานเล็ก ๆ แต่ก็ไม่มีใครชอบ
เพราะต้องเดินไปเขตทหารตั้งยี่สิบนาทีเป็นอย่างน้อย