เจียงเฉิงยิ้มบาง ๆ “ขัดทุกก้อนก่อนครับ”
การเปิดหินโดยทั่วไปมีสามวิธี คือ ขัด ตัด และเจียร
ถ้าหินดิบไม่ได้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ ปกติจะไม่ตัดทันที แต่จะใช้วิธีขัดหรือเจียรแทน
“ได้ครับ” ช่างตัดหินย่อมทำตามที่ลูกค้าบอก
เขายกหินดิบขนาดเท่าศีรษะคนหนึ่งก้อนจากรถเข็นเล็ก วางลงบนเครื่อง แล้วเริ่มควบคุมคอมพิวเตอร์ให้ขัดหิน
นี่คือเครื่องเปิดหินรุ่นล่าสุด มีโหมดควบคุมสองแบบ แบบหนึ่งควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ อีกแบบควบคุมด้วยคน
การควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์แม่นยำกว่า เมื่อขัดจนพบหยกเจดีย์ คอมพิวเตอร์ก็จะแจ้งเตือนทันที
“ซี่ ๆ ๆ!”
เครื่องจักรเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เศษหินกระเด็นว่อน ฝุ่นคลุ้งเต็มบริเวณเครื่องจนทุกคนมองอะไรไม่ชัด
เครื่องจักรขัดได้รวดเร็วมาก อีกทั้งไม่ต้องกังวลว่าจะกระทบจนหยกเจดีย์เสียหาย
เพียงเวลาหนึ่งนาทีกว่า หินบนเครื่องก็ถูกขัดออกไปกว่าครึ่ง แต่กลับไม่พบอะไรเลย
เจียงเฉิงยังคงสงบนิ่ง ในดวงตาไม่มีแววผิดหวังแม้แต่น้อย
“ก้อนนี้ไม่มีครับ” ช่างตัดหินมองเจียงเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะไปยกหินดิบก้อนถัดมา
ในตลาดเปิดหินทุกแห่ง หินเปล่ามีมากกว่าหินที่เปิดเจอหยกเจดีย์หลายเท่า
ผู้จัดการฝ่ายสรรหาจากบริษัทเครื่องประดับหลายแห่งเหลือบมองเครื่องเปิดหินเหล่านั้น
ก้อนที่เปิดออกมาไม่มีหยกเจดีย์ พวกเขาก็แค่กวาดตามองผ่าน ไม่คิดจะมองซ้ำด้วยซ้ำ
หินดิบก้อนที่สองของเจียงเฉิง ไม่นานก็ขัดจนเผยหยกเนื้อข้าวเหนียวน้ำแข็งออกมา
เนื้อหยกของมันอยู่ระหว่างเนื้อน้ำแข็งกับเนื้อข้าวเหนียว ทั้งก้อนเขียวสด ขนาดใหญ่พอ ๆ กับชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป