คำถามนั้นทำให้ฉินเสี่ยวโจวอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี อารมณ์ของเขาพังทลายลงอีกครั้ง น้ำตาไหลพราก
ผ่านไปนานกว่าจะได้สติ
เขายิ้มทั้งน้ำตา “พี่จิ้น ผมไม่มีสิทธิ์จริง ๆ ขอโทษนะครับ ผมไม่ควรพูดถึงเรื่องนั้นเลย”
บรรยากาศอึมครึม
ผ่านไปนาน ฉินเสี่ยวโจวก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่จิ้น ผมรู้ว่าตัวเองทำผิด”
“ผมก็รู้ว่าชีวิตนี้คงพังไม่เป็นท่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังขอบคุณที่พี่เคยเห็นผมเป็นคนสำคัญ”
……
“พอเถอะ ฉันยังมีธุระอีก มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ คำพูดพวกนี้ไม่มีความหมายกับฉันหรอก”
“สำนึกผิดก็เปลี่ยนเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่ได้ ฉันไช่จิ้นไม่ใช่คนใจดี เรื่องนี้นายรู้ดีกว่าใคร” ไช่จิ้นพูดตัดบทเสียงเย็นอีกครั้ง
ฉินเสี่ยวโจวรีบตอบ “ครับพี่จิ้น”
เขาสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ “ตอนนี้คุณไป๋เป็นยังไงบ้างครับ?”
“โดนจับแล้ว”
ฉินเสี่ยวโจวชะงัก เขารู้ดีว่าหลังจากตัวเองถูกจับ ด้วยวิธีการของไช่จิ้น คุณไป๋คงหนีไม่พ้นต้องเจอเรื่องเข้าสักวัน
แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้
ความหวาดกลัวไช่จิ้นที่ฝังลึกถึงก้นบึ้งหัวใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาพูดต่อ “โดนจับก็ดีแล้ว ผู้หญิงสารเลวนั่น ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอทั้งนั้น”
“ทีหลังเพื่อปัดความเกี่ยวข้องกับผมให้พ้นตัว ถึงกับสั่งให้คนอื่นเหยียบย่ำผมไม่ไว้หน้า”
“สมน้ำหน้า”
“แล้วทางกั่งเฉิงล่ะ? เรื่องทางนั้นจัดการหรือยัง?”
“กั่งเฉิง?” ใจไช่จิ้นหนักอึ้งขึ้นมา เพราะคำให้การบางส่วนของคุณไป๋ เขาจึงได้รู้เรื่องนี้จากเจิ้งเหลียนซาน
ผู้หญิงคนนี้ไม่พูดถึงกั่งเฉิงแม้แต่คำเดียว