แค่คำว่า «ผู้อำนวยการหวง» ก็ทำให้ตำรวจทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หน้าเจื่อนลงทันที
เขาเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของสถานีตำรวจเขตนี้ แค่โทรศัพท์สายนี้ก็ชัดเจนทุกอย่างแล้ว
ผู้อำนวยการกัวถือโทรศัพท์ไว้ พลางกวาดตามองทุกคนด้วยรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกล้ำ
จากนั้นก็พูดต่อ «ใช่ ๆ ๆ ลุงกัวที่กินข้าวด้วยกันก่อนตรุษจีนไง»
«ทางนี้มีเรื่องอยากขอคำแนะนำหน่อย»
ผู้อำนวยการหวงที่ปลายสายตอบ «ว่ามา»
ผู้อำนวยการกัวพูดต่อ «ทางเรามีสินค้าล็อตหนึ่งของบริษัทนำเข้าและส่งออกเครื่องจักรกลขนาดใหญ่แห่งชาติ ต้องรีบส่งไปเมืองหลวง»
«มีคนทางโน้นระบุตัวไว้แล้ว แต่พอถึงด่านเก็บค่าผ่านทางทางออกเมือง กลับถูกคนของพวกคุณยึดไว้ เลยอยากถามว่าทำแบบนี้ถูกระเบียบหรือเปล่า»
พอผู้อำนวยการหวงได้ยินว่าของล็อตนี้เป็นของบริษัทนำเข้าและส่งออกเครื่องจักรกลขนาดใหญ่แห่งชาติ ก็ฮึดขึ้นมาทันที
«ของล็อตนั้นที่เกี่ยวข้องกับการค้าหัวเซิ่งหรือเปล่า?»
«การค้าหัวเซิ่งเหรอ?» ผู้อำนวยการกัวแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก «ไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้ รีบบอกคนของคุณให้ปล่อยของได้แล้ว ทางเมืองหลวงกำลังร้อนใจ»
«อย่าทำให้รัฐวิสาหกิจเขาไม่พอใจ เดี๋ยวเขาไปแจ้งเรื่องกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในเมืองหลวงโดยตรง»
คำพูดช่วงท้ายชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร
ฉินเสี่ยวโจวยืนอยู่ข้างผู้อำนวยการกัว หลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว คิดว่าเรื่องนี้คงจบลงแบบนี้แน่
ไม่รู้ว่าเหล่าเหอมาถึงด่านเก็บค่าผ่านทางตั้งแต่เมื่อไร
เห็นบรรยากาศข้างในไม่ค่อยดี จึงดึงหัวหน้าชุดไปถามสถานการณ์ด้านข้าง