ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างชะงักไป
เธอคือคุณหนูใหญ่ผู้สูงส่งของโรงงาน คนงานทั่วไปแถวนั้นหลายคนยังไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ
แต่ไช่จิ้นกลับเดินเข้าไปคุยกับเธอตรง ๆ แบบนี้เลยหรือ?
ผู้บริหารคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบตำหนิว่า “พูดจาให้มีมารยาทหน่อยได้ไหม จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาขอให้คุณหนูใหญ่ช่วย นายพูดแบบนี้ได้ยังไง อยู่แผนกไหน...”
“พูดจบหรือยัง?” เฉินนีซึ่งไม่พอใจมาสักพักแล้วพูดแทรกขึ้นทันที ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย “ถ้าพูดจบแล้ว กลับไปห้องทำงานได้หรือยัง?”
ผู้บริหารคนนั้นหน้าเขียวจนแทบกลายเป็นเต่าผมเขียว ยืนอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
หลายคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างรู้สึกสะใจ เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่น้อยรู้จักเขา
ก็เป็นหนึ่งในลูกสมุนของเหอข่าย ลูกเศรษฐีรุ่นสองนั่นไง
ไช่จิ้นยิ้มให้เขาแวบหนึ่ง แล้วก็เมินไปตรง ๆ
นี่แหละคือการตอบโต้ที่ดีที่สุด
เมื่อผู้บริหารคนนั้นเงียบไป เฉินนีก็หันมามองไช่จิ้น “อยากให้ฉันช่วยอะไร?”
ไช่จิ้นยิ้ม “เมื่อวานฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่ามาโรงงานเพื่อหาคน”
“ช่วยหาคนชื่อซูเหวินปินให้หน่อย ไม่รู้ว่าอยู่แผนกไหน”
“อายุประมาณ 20 ปี”
พูดถึงตรงนี้ ไช่จิ้นก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยกน้ำอัดลมในมือขึ้น “ถ้าช่วยหาเจอ ฉันเลี้ยงน้ำอัดลมนะ”
เฉินนีหลุดหัวเราะพรืด “ได้สิ งั้นเลี้ยงฉันตอนนี้เลยไหมล่ะ”
“น้ำอัดลมอร่อยมากเหรอ?”
ไช่จิ้นถามอย่างแปลกใจ “เธอไม่เคยดื่มน้ำอัดลมเลยเหรอ?”
เฉินนีแลบลิ้นอย่างไม่พอใจ “ตอนเด็ก ๆ เคยแอบดื่ม แต่ที่บ้านไม่ให้ดื่ม ลืมไปแล้วว่ารสชาติเป็นยังไง”