“หา? นี่มัน...”
หลิวชิ่งเหวินกับฟางอี้งงจนตามไม่ทัน หันกลับไปมองไช่เซียนซานอย่างไม่เข้าใจ
แม้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังไม่ชัดเจน แต่พวกเขาก็ถือหวังเสี่ยวลี่เป็นพี่สะใภ้ไปแล้ว
ขนาดกางเกงในของพี่จิ้นยังช่วยซักให้เลย แบบนี้ไม่ใช่พี่สะใภ้แล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?
เคราะห์ไม่ดีที่หวังเสี่ยวลี่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวข้าง ๆ พอดี
บรรยากาศในลานบ้านเล็ก ๆ จึงอึดอัดขึ้นมาทันที
แต่ไช่จิ้นกลับยิ้มแล้วบีบแก้มไช่เซียนซานเบา ๆ “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าเข้ามายุ่ง”
จากนั้นก็ลุกขึ้นมองหวังเสี่ยวลี่ “ฉันออกไปข้างนอกหน่อย เที่ยงนี้อาจไม่ได้กลับมากินข้าวนะ”
“แถวนี้มีร้านขายผัก พวกเธอทำอะไรกินกันเองได้เลย”
แล้วเขาก็มองเสื้อผ้าชุดใหม่ของหวังเสี่ยวลี่ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว
หวังเสี่ยวลี่พยักหน้า พอเห็นไช่จิ้นกับพวกเขาออกไปแล้ว ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาไช่เซียนซาน
“ซานซาน เมื่อกี้คุยอะไรกับพี่ชายเหรอ?”
“หนูบอกเขาว่าพี่ไม่อยากเป็นภรรยาเขา ให้เขาพยายามให้มากกว่านี้ จะได้แต่งพี่มาเป็นภรรยาให้ได้ไง”
หวังเสี่ยวลี่งุนงงไปหมด “เขาจะต้องพยายามอะไรอีกล่ะ?”
“อ้อ งั้นพี่ก็ยินดีเป็นสะใภ้ตระกูลไช่ใช่ไหม พี่เสี่ยวลี่ ใช่หรือเปล่า?”
“ฉัน...” หวังเสี่ยวลี่ถูกไช่เซียนซานซักไซ้จนทำอะไรไม่ถูก
“กินอะไรกันก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเราออกไปโทรหาฟางฟางกัน ยังไม่ได้โทรไปบอกว่าเราปลอดภัยเลย”
ไช่เซียนซานรู้สึกกลัดกลุ้มสุด ๆ “พวกผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนจริง ๆ”