หากวิธีพูดคุยของพวกอาลาหนงกลุ่มนั้นดูไร้มารยาทอย่างมากในร้านอาหารตะวันตกแห่งนี้
พวกชายฉกรรจ์หน้าตาเหมือนคนฆ่าหมูจากกั่งเฉิงกลุ่มนี้ก็ยิ่งทำให้คนตะลึง
รองเท้าแตะ เสื้อกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง เสื้อกล้าม ภาพลักษณ์แบบคนข้างถนนเต็มขั้น
เส้าจงหัวมีตำแหน่งเป็นถึงดาโต๊ะ จึงดูแคลนภาพลักษณ์แบบคนข้างถนนเช่นนี้
ถูกขัดจังหวะตอนพูดก็ยิ่งหงุดหงิด เขาหันไปจ้องไช่เหว่ยเฉียงที่กำลังส่งเสียงเฮ้ย ๆ อะไรสักอย่างอยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้น
แต่บังเอิญว่าในจังหวะนั้น ไช่เหว่ยเฉียงหันมาทางนี้พอดี
สายตาทั้งสี่สบกันอย่างประหลาด อารมณ์โกรธของชายทั้งสองพลุ่งขึ้นมาในทันที
ไช่เหว่ยเฉียงยังไม่ทันพูด ชายบ้านนอกคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็สังเกตเห็นท่าทีไม่เป็นมิตรของเส้าจงหัว
เขากระแทกแก้วลงบนโต๊ะดังปัง “อะไร กินข้าวยังจะไม่ให้คนเขาสบายใจกันเลยหรือไง?”
เส้าจงหัวโกรธจนหนวดกระดิก ตาถลน
แต่เขารู้ว่าคนกลุ่มนี้ไร้มารยาท จะไปพูดเรื่องมารยาทกับพวกนั้นก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเปล่า ๆ!
“คนแผ่นดินใหญ่พวกนี้ไร้มารยาทเกินไปแล้ว!”
เผิงเจี้ยนตงไม่ได้รับคำ เขาถือแก้วพลางมองไช่เหว่ยเฉียงอยู่นาน
จู่ ๆ ก็เข้าใจเรื่องราวขึ้นมา หัวเราะเสียงดัง “ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง คุณเส้า อย่าไปหาเรื่องคนนี้”
“ทำไม หรือว่าเขาเป็นมาเฟียในกั่งเฉิง?”
“ไม่ใช่มาเฟียหรอก เขาเป็นเจ้าของร้านซื้อขายนอกตลาดที่ใหญ่ที่สุดในตลาดหุ้นจงไห่ในอดีต”
“หลิวอี้เชียนมาแล้ว เจ้าของร้านนอกตลาดรายใหญ่ที่สุดก็มาแล้ว ตลาดหุ้นฮ่องกงคราวนี้คงสนุกแน่”
“แน่นอนสิ พวกเขาก็เป็นหมูที่อยู่ตรงหน้าเรา หมูอ้วนพวกนี้โตมาจากตลาดหุ้นแผ่นดินใหญ่ แค่ฟันลงไปสักที น้ำมันหมูที่ไหลออกมาก็อ้วนพีทั้งนั้น!”