นี่เป็นคืนแรกของไช่จิ้นกับหวังเสี่ยวลี่
ตอนกินอาหารเช้า หวังเสี่ยวลี่นั่งข้างไช่จิ้น ใบหน้าแดงก่ำ เขินอายจนไม่พูดไม่จา
จนกระทั่งไช่จิ้นกำลังจะออกจากบ้าน สาวน้อยถึงได้กอดเขา
เธอมองรถของไช่จิ้นแล่นลับสายตาไป แต่ก็ยังไม่ยอมเดินออกจากหน้าประตู
หลังจากนั้น ตลอดทั้งวันเธอก็เอาแต่คิดถึงไช่จิ้น พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าน้อย ๆ แสนสวยที่เขินอายก็แต้มด้วยสีแดงระเรื่อจาง ๆ อยู่เสมอ
……
ทางด้านไช่จิ้น
หลังรถแล่นกระเทือนอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงเรือนจำไป๋อวี้ในโจวเฉิง
สถานที่ตั้งค่อนข้างห่างไกล อยู่บนคาบสมุทรแห่งหนึ่ง ทั้งยังมีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวด
โรงงานรถยนต์ในอดีตตั้งอยู่ภายในเรือนจำแห่งนี้
ช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 โรงงานแห่งนี้ผลิตรถยนต์อย่างคึกคัก แต่พอถึงทศวรรษ 1970 ถึง 1980 ก็ต้องหยุดการผลิตเพราะปัญหาผลประกอบการ
หลังผ่านขั้นตอนต่าง ๆ มากมาย ไช่จิ้นก็ได้พบคนที่ต้องการพบในสำนักงานของเรือนจำ
ชายผู้นั้นชื่อเหอเจิงเป่า อายุราวหกสิบกว่า เป็นทหารผ่านศึกจากสงครามต่อต้านญี่ปุ่น
แม้จะเข้าสู่ทศวรรษ 1990 แล้ว แต่เหอเจิงเป่ายังคงแต่งตัวเหมือนคนในยุค 1970 ถึง 1980
เขาสวมหมวกปลดแอกกับชุดทหารเก่า ๆ ใส่แว่นกรอบดำ สีหน้าเคร่งขรึม
พอเดินเข้ามาเห็นไช่จิ้นยังหนุ่มมาก สีหน้าของเขาก็ดูไม่ค่อยดีนัก
เมื่อนั่งลง เขาก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “พูดมา มาที่นี่เพราะเรื่องใบอนุญาตผลิตรถยนต์เหมือนกันใช่ไหม”