แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า นายทุนตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นเหล่านี้คือไช่จิ้น
ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเหล่าเหอ
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักเล่นหุ้นรุ่นเก๋า ทั้งท่วงท่าสง่าผ่าเผย พุงอันอุดมสมบูรณ์ที่ยื่นออกมา และภาพลักษณ์หัวเราะเสียงดังอย่างเปิดเผยท่ามกลางฝูงชน ล้วนเข้ากับการทุ่มเงินก้อนโตแบบนี้เป็นอย่างดี
ดังนั้น เหล่าเหอจึงถูกคนมากมายในห้องโถงรุมล้อมชวนดื่ม
ยังมีสาว ๆ ที่มาช่วยสร้างบรรยากาศบางคนจงใจคล้องแขนเขาเป็นระยะ ๆ แล้วเบียดหน้าอกเข้าหาเต็มแรง พลางออดอ้อนเสียงหวานว่า “คุณหวงนี่ร้ายจริง ๆ เลยนะ…”
ไช่จิ้นกับหลิวอี้เชียนนั่งอยู่มุมหนึ่ง มองภาพตรงหน้าพลางยิ้ม
หลิวอี้เชียนอดถามไม่ได้ว่า “เมื่อก่อนเหล่าเหอทำงานอะไรเหรอ? ดูจากท่าทางแล้ว สมัยก่อนเขาต้องทำเรื่องใหญ่โตแน่ ๆ”
ไช่จิ้นยิ้ม “ที่บ้านเขามีห้องซาวน่าวีไอพี”
“ซาวน่า? อะไรน่ะ?” หลิวอี้เชียนงุนงงไปหมด
สมัยนี้ยังไม่มีคำเรียกแบบนั้น
ไช่จิ้นจิบเหล้า “ไม่มีอะไรหรอก”
เขามองพวกนั้นที่กำลังสนุกกันอย่างไม่รู้เบื่อ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา “คุณหลิว ผมขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะ เหนื่อยนิดหน่อย”
หลิวอี้เชียนยิ้ม “ได้สิ มีอะไรต้องการก็บอกลูกน้องผมได้เลย เดี๋ยวผมจัดการให้เรียบร้อย”
“ได้ครับ ขอบคุณนะคุณหลิว”
ไช่จิ้นขึ้นไปชั้นบน
ไม่กี่นาทีต่อมา ไช่เหว่ยเฉียงก็จัดการธุระเสร็จและกลับมา
คราวนี้ไช่เหว่ยเฉียงทำตามที่ไช่จิ้นบอก เขาพาคนจากบ้านเกิดมามากกว่าสองพันคนเพื่อเข้าแถว