หลังผ่านไปหนึ่งคืน ไช่จิ้นก็ยื่นใบลาออก
ซูเหวินปินหาเจอแล้ว ส่วนเรื่องชักชวนคนก็มีเหล่าเหออยู่ที่นี่
ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก ที่ยังยื่นใบลาออกก็เพราะเห็นแก่เฉินนีล้วน ๆ
หัวหน้ากะสาวใหญ่ไม่เข้าใจเอาเสียเลย เธอดึงเขาไปคุยข้าง ๆ “เสี่ยวไช่ นายโง่หรือเปล่า คุณหนูใหญ่สนิทกับนายขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ?”
“นายควรอยู่โรงงานต่อสิ ฉวยโอกาสรุกจีบคุณหนูใหญ่ให้สำเร็จ แบบนี้ไม่ต้องดิ้นรนไปอีกหลายสิบปีเลยนะ”
ไช่จิ้นยิ้ม “พี่สาว อยากให้ผมเป็นเขยแต่งเข้าบ้านเหรอ?”
“เขยแต่งเข้าบ้านอะไรกัน ทุกคนก็รู้ว่าคุณเฉินมีลูกสาวคนเดียว เป็นแก้วตาดวงใจ ต่อไปทรัพย์สินก็ต้องเป็นของพวกนายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?”
“พี่ผ่านอะไรมาก่อน นายอย่าใจร้อนเลย ใบลาออกนี่ฉันจะไม่ส่งขึ้นไป ทำเหมือนไม่เคยเห็นก็แล้วกัน”
พี่สาวเป็นคนมีน้ำใจมาก
ไช่จิ้นส่ายหน้า “พอเถอะพี่ ผมไม่ได้ขาดเงินแค่นิดหน่อยแบบนั้น ไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก”
“ถ้าคุณหนูใหญ่ถามถึงผม ก็เอาเบอร์นี้ให้เธอ”
พูดจบ ไช่จิ้นก็ถือโทรศัพท์เครื่องใหญ่ เดินออกจากโรงงานไปโดยไม่หันกลับมามอง
คนในโรงงานหลายคนพากันซุบซิบนินทาลับหลัง
เข้ามาได้ไม่กี่วันก็จีบคุณหนูใหญ่ แถมยังมีเรื่องกับลูกชายเจ้าของโรงงาน แล้วยังทำให้กัวหมิงฮ่าวต้องเข้าเรือนจำอีก
ตอนเดินออกไป มือยังถือโทรศัพท์เครื่องใหญ่ไว้ด้วย
ถ้าถึงตอนนี้ยังคิดว่าไช่จิ้นเป็นแค่คนงานธรรมดา ก็คงสมองทึบเต็มที