คำพูดนี้ทำให้กัวหมิงฮ่าวได้ความคิดขึ้นมา
ยังไงเขาก็มีลูกพี่ลูกน้องคอยหนุนหลัง แค่ไปหลอกไอ้โง่นั่นสักหน่อย มันก็เชื่อแล้วไม่ใช่หรือไง?
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนที่ไช่จิ้นโทรศัพท์อยู่ในห้องน้ำหอพักโรงงาน
แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัวทันที
ไอ้หมอนั่นมีโทรศัพท์มือถืออยู่เครื่องหนึ่งไม่ใช่หรือไง?
ฉันก็แค่ไปบอกลูกพี่ลูกน้องว่า ไอ้หมอนั่นสมคบกับพวกบ้านนอกขโมยโทรศัพท์มือถือไป
จากนั้นก็พาลูกพี่ลูกน้องไปจับคาหนังคาเขา แบบนี้ฉันก็พ้นข้อสงสัยแล้วไม่ใช่หรือ?
แผนการทั้งโง่เขลาและชั่วร้ายทำให้เขาตื่นเต้นจนเลือดสูบฉีด
หลังปรึกษากันสักพัก เขาก็รีบพูดว่า «ฉันจะไปหาคุณเหอ พวกนายห้ามไปติดต่อใครทั้งนั้น ต่อให้คุณหนูใหญ่เรียกไปสอบถามก็ห้ามไป เข้าใจไหม?»
«ได้!»
…
ตอนเที่ยง ไช่จิ้นกับพวกอีกสองคนเดินเข้าโรงอาหาร
พวกเขาสั่งกับข้าวผัดมาสองสามอย่าง แล้วยกไปกินข้างนอกโรงอาหาร
อาหารที่ผัดไฟแรงแบบนี้แม้จะไม่ถึงกับมีประโยชน์ แต่ใส่น้ำมันเยอะและปรุงรสจัด นาน ๆ กินสักครั้งก็อร่อยดีเหมือนกัน
ให้บรรยากาศคึกคักแบบร้านริมทาง
ทั้งสามกำลังกินกันอยู่ ซูเหวินปินก็เห็นพวกเขาเข้า
เขากัดฟัน ก่อนวิ่งไปที่ร้านขายของชำ ควักเงินที่มีติดตัวออกมาจนหมดเพื่อซื้อบุหรี่หัวจื่อหนึ่งซอง แล้วเดินกลับมา
เขาวางมันลงตรงหน้าไช่จิ้นอย่างซื่อ ๆ
ไช่จิ้นเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ «ให้ฉันเหรอ?»
ซูเหวินปินพยักหน้า «พี่ชาย ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมนายถึงช่วยฉัน แต่ก็อยากขอบคุณ รับบุหรี่ซองนี้ไว้เถอะ»