เสียงเพี๊ยะดังสนั่น หลิวซั่นถูกตบจนตาลาย
ถึงอย่างไรหลิวซั่นก็เป็นหัวหน้าโรงงาน พอถูกตบเข้าไปหนึ่งฉาด สมองก็เย็นลงทันที เขาอดกลั้นไว้ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ ลมหายใจหนักหน่วง
เหอข่ายเห็นว่าหลิวซั่นยังทำท่าไม่ยอมรับ ก็ยิ่งโมโห ถลึงตาใส่ “อะไร ยังไม่พอใจอีกหรือไง?”
เขาใช้นิ้วจิ้มอกหลิวซั่นแรง ๆ หลายที เน้นทีละคำว่า “มาบอกฉันสิ สถานะอย่างนาย มีสิทธิ์อะไรมายืนพูดต่อหน้าฉัน?”
หลิวซั่นควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว เตรียมจะลงมือ
แต่ไช่จิ้นดึงเขากลับไปไว้ด้านหลัง หากลงไม้ลงมือกันขึ้นมา พวกเขาสองคนต้องเสียเปรียบแน่
อีกฝ่ายเป็นถึงหัวหน้าโรงงาน ลูกน้องประจบสอพลอที่อยู่ข้างหลังอีกหลายสิบคนจะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ หรือไง?
ไม่จับพวกเขาเล่นงานจนตายคามือหรือ?
ไช่จิ้นดึงหลิวซั่นมาไว้ด้านหลัง แล้วมองเหอข่ายอย่างเย็นชา “ค้นเลย”
กัวหมิงฮ่าวที่กลั้นใจรอไม่ไหวมานาน กระโจนออกมาข้าง ๆ แล้ววางท่าอวดเบ่งเต็มที่
เขาชี้จมูกไช่จิ้น นิ้วแทบจะจิ้มโดนปลายจมูกอยู่แล้ว
“รอก่อนเถอะมึง ถ้าฉันตรวจเจอขึ้นมา ฉันเอามึงตายแน่!”
ไช่จิ้นไม่แสดงสีหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ นายค้นก่อนเลย”
รอยยิ้มนั้นชวนให้ขนลุก แต่ต้องเป็นคนที่รู้จักไช่จิ้นดีเท่านั้น ถึงจะเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
กัวหมิงฮ่าวทำท่าราวกับมั่นใจว่าจัดการไช่จิ้นได้แน่ ชี้นิ้วไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “รอก่อนเถอะมึง”
“ยังยืนบื้อกันอยู่ทำไม ค้น!”