จี้หยวนทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
เมื่อก่อนเขาก็เคยเกลียดคนทรยศเหมือนเหล่าเหอและพวกนั้น เกลียดจนแทบอยากจับคนทรยศมากินทั้งเป็น
แต่ตอนนี้ความสงสารกลับเอ่อล้น เขาไม่อยากเห็นภาพตรงหน้าต่อไปจริง ๆ
เขากำลังจะพูดอะไรกับไช่จิ้น แต่กลับถูกสายตาเรียบเฉยของอีกฝ่ายหยุดไว้
จากนั้นไช่จิ้นก็ย่อตัวลงตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อย
บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนที่แทบไม่เคยเห็นในวันปกติ
เขาประคองแก้มเล็ก ๆ ที่ทั้งซีดเหลืองผอมแห้ง แต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูด้วยปลายนิ้วทั้งสองข้าง
ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงมาตามแก้มให้เธอ ก่อนเอ่ยว่า “พี่ชายของหนูมีธุระต้องไปต่างเมือง คงอีกนานกว่าจะกลับมา”
“ไปกับพี่นะ”
ฉินหลานหลานพลันระแวดระวังขึ้นมา
ร่างเล็กบอบบางสั่นน้อย ๆ เธอถอยหลังไปหลายก้าวพลางมองเขา
“พี่ก็จะจับหลานหลานไปขายเหมือนกันเหรอ”
ไช่จิ้นยิ้ม “พี่ดูเหมือนคนไม่ดีเหรอ”
“ไม่เหมือน แต่พี่ชายบอกว่า นอกจากเขาแล้ว หลานหลานห้ามเชื่อใจใครทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นหลานหลานจะไม่ได้เจอพี่ชายอีกตลอดไป”
ไช่จิ้นยังคงใจเย็น เขาพูดต่อว่า “พี่ชายของหนูฝากให้พี่มารับหนูไปดูแล”
ระหว่างที่พูดกันนั้น มีคนสองสามคนปรากฏตัวตรงทางเดินแคบ ๆ นอกตึกห้องเช่า
พวกนั้นสวมแว่นกันแดดกับเสื้อลายดอกสีฉูดฉาด แถมยังไว้ผมยาว
มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีแน่
ดูเหมือนพวกเขากำลังตามหาใครบางคนอยู่
คนหนึ่งพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ยังเห็นเก็บของกินจากกองขยะอยู่แถวนั้นเลย ทำไมแป๊บเดียวหายไปแล้วล่ะ”