กู้ชิวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอเดินเข้ามาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “พี่จิ้น เรียกฉันเหรอคะ?”
ไช่จิ้นพยักหน้า “นั่งก่อนสิ ฉันจะหางานให้เธอทำด้วย”
คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าสงสัย
ไม่มีใครคิดว่าไช่จิ้นจะพูดแบบนี้
ตอนนี้ไช่จิ้นต้องการคนของตัวเอง กู้ชิวเยี่ยนก็มาอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว
ไช่จิ้นมองเห็นข้อดีเรื่องความละเอียดอ่อนในตัวเธอ
ผู้หญิงที่หลิวชิ่งเหวินหาเจอที่จงไห่มีเป้าหมายชัดเจนมาก
แต่กู้ชิวเยี่ยนไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนนอน ผู้หญิงที่ลิงน้อยเลี้ยงดูไว้ หรือเพื่อนกวี แต่เห็นได้ชัดว่าเธอดีกับลิงน้อยจากใจจริง
อย่างกางเกงตัวใหญ่ที่ตากอยู่ตรงนั้นก็เป็นเธอที่ซักให้สะอาด
อีกอย่าง ขอแค่เธออยู่ที่นี่ ทุกวันก็จะทำความสะอาดลานบ้านทั้งลาน
นิสัยใจคอของคนบางคน ดูออกได้จากรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
เพราะอย่างนั้นไช่จิ้นจึงคิดจะรับเธอเข้ามาทำงาน
ความสามารถค่อย ๆ ฝึกกันได้ แต่นิสัยใจคอฝึกให้มีไม่ได้
หลังนั่งลง ไช่จิ้นก็จัดให้เธอไปประจำสำนักงานใหญ่ เพื่อเรียนรู้งานด้านบุคคล
หลิวชิ่งเหวินไม่พอใจอยู่ในใจ
ทำไมล่ะ?
ถ้าต่อไปกู้ชิวเยี่ยนมาทำงานในบริษัทเรา ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอก็ไม่ถูกเปิดโปงหรอกเหรอ?
แบบนี้เสียภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่สูงส่งของฉันหมดสิ
แต่ไม่ว่าเขาจะคัดค้านยังไง ไช่จิ้นก็ไม่สนใจ
สุดท้ายกู้ชิวเยี่ยนซาบซึ้งใจมาก เธอพูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยินว่า “ขอบคุณค่ะ พี่จิ้น”
ดวงตาคู่นั้นมีน้ำตาคลออยู่
เด็กสาวที่ไม่มีวุฒิการศึกษา หน้าตาก็พอใช้ได้ แถมยังเป็นสาวชนบทที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์ในสังคม