ในสำนักงานโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงแห่งอำเภอหยวนหลี่ มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว
เลขาฯ ผู้จัดการโรงงานควบตำแหน่งหัวหน้าสำนักงาน ไม่ได้กลับบ้านมาพักหนึ่งแล้ว
เธอจัดเตียงเล็ก ๆ ไว้ในสำนักงาน แล้วบอกคนอื่นว่าโรงงานยุ่งมาก ต้องทำงานล่วงเวลา
แต่ความจริงเป็นยังไงน่ะหรือ?
ทุกครั้งที่ดึกสงัด เธอจะยกเตียงเล็ก ๆ ไปวางไว้ใกล้โทรศัพท์ที่สุด
จากนั้นก็นั่งเหม่อมองโทรศัพท์
คืนนี้ก็เช่นกัน เมื่อถึงห้าทุ่ม หวังเสี่ยวลี่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าเล็ก ๆ ป่องแก้มด้วยความงอนขณะจ้องโทรศัพท์ที่เงียบสนิท
สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจ «สงสัยวันนี้ก็คงไม่โทรมาอีกแล้ว»
ทุกวันเธอจะรอจนถึงห้าทุ่มค่อยเข้านอน แต่ก็ไม่กล้านอนดึกเกินไป เพราะต้องตื่นมาเก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนพนักงานคนอื่นจะมาทำงานในวันรุ่งขึ้น
ข้างนอกมีเสียงจอแจเล็กน้อย พระจันทร์สว่างลอยเด่นอยู่เหนือหน้าต่าง แสงสีเงินสาดลงบนใบไม้ ลมพัดโชยมาเป็นระยะ ช่างงดงามจับตา
แต่เธอก็ยังอารมณ์ดีไม่ลง «หมอนี่ก็จริง จากไปตั้งหลายวันแล้ว ทำไมไม่โทรกลับมาสักสาย»
«หรือส่งจดหมายกลับมาแล้ว เลยไม่ได้โทร?»
«เฮ้อ เบื่อจัง!»
หวังเสี่ยวลี่ดึงผ้าห่มคลุมหัว พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน
ขณะที่กำลังกลุ้มใจ โทรศัพท์นอกผ้าห่มก็ดังขึ้น ตู๊ด ๆ ๆ
«เอ๊ะ ไช่จิ้นหรือเปล่า?»
หวังเสี่ยวลี่รีบเปิดผ้าห่มแล้วลุกจากเตียง
กางเกงลองจอนรัดรูปขับเน้นเรือนร่างสูงโปร่งสมส่วนของสาวน้อยได้อย่างงดงามน่ามอง