หลิวอี้เชียนยังมีคำถามอีกมาก แต่เห็นชัดว่าไช่จิ้นกำลังยุ่ง จึงไม่ได้พูดต่อ
หลังไช่จิ้นออกจากโรงแรมไปกว่าหนึ่งชั่วโมง รถก็จอดหน้าไปร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งในย่านจงหวน
พอเปิดประตูรถ ชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงก็เดินเข้ามาหา
เขาพูดอย่างสุภาพ ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาและถือตัวว่า “นายมีเวลา 10 นาที อีก 10 นาทีคุณชายหลี่ต้องไปแคนาดาแล้ว”
ไช่จิ้นยิ้ม “ขอบคุณ ฉันจะ...”
“พอแล้ว อย่าเสียเวลา เข้าไปเถอะ”
ชายหนุ่มตัดบทก่อนที่ไช่จิ้นจะพูดจบ จี้หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วไม่สบอารมณ์นัก
แต่ไช่จิ้นไม่ได้ใส่ใจ
คนที่นัดพบวันนี้มีสิทธิ์ดูแคลนใครก็ได้ในกั่งเฉิง รวมถึงคนอย่างชายหนุ่มที่อยู่ข้างตัวเขาด้วย ย่อมไม่แปลกที่จะเผลอแสดงความเหนือกว่าออกมา
ยิ่งไปกว่านั้น การที่วันนี้ได้พบคนคนนี้ก็เป็นเพราะอาศัยความสัมพันธ์ของเจิงเสี่ยวตานช่วยติดต่อให้
ในร้านอาหารตะวันตกมีชาวตะวันตกเดินไปมาอยู่ไม่น้อย
ภายในตกแต่งอย่างหรูหรา ลูกค้าทุกคนพูดคุยกันเสียงเบา พยายามไม่รบกวนโต๊ะข้าง ๆ
ผู้คนที่มารับประทานอาหารต่างแต่งตัวหรูหรา แต่ละคนล้วนมีฐานะไม่ธรรมดา
ตรงมุมในสุดมีบอดี้การ์ดสี่ห้าคนคอยควบคุมพื้นที่ แม้แต่พนักงานเสิร์ฟจะเข้าไปก็ยังต้องผ่านการตรวจจากพวกเขาก่อน
ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ นั่งอยู่ด้านในด้วยท่าทางหยิ่งยโส
โคมระย้าคริสตัลขนาดเล็กแสนหรูหราบนเพดานเปล่งประกาย ยิ่งขับเน้นราศีสูงศักดิ์ของชายหนุ่ม