ชายหนุ่มลงมืออย่างหยาบคายมาก
ไช่จิ้นขมวดคิ้วมองเขา “ขอบคุณที่ช่วยแนะนำให้รู้จัก แต่ไม่ได้แปลว่านายจะมาหยามกันต่อหน้าฉันได้ตามใจชอบ”
“เอามือนายออกไป”
จี้หยวนเห็นไช่จิ้นเริ่มโมโห จึงรีบเดินเข้ามา
บอดี้การ์ดขยับตัวขวางจี้หยวนตามสัญชาตญาณ แต่จี้หยวนปัดมือเขาออกไปได้อย่างง่ายดาย
ผู้เชี่ยวชาญลงมือ คนในวงการย่อมดูออกทันที
จี้หยวนแค่ปัดเบา ๆ ทว่าบอดี้การ์ดคนนั้นกลับเซถลา เกือบล้มลงกับพื้น
บอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ไหวตัวทันที รีบเข้ามาล้อมจี้หยวนไว้
บรรยากาศพลันเงียบกริบ
ชายหนุ่มถูกไช่จิ้นสวนกลับจนโกรธจัด
นายเป็นคนมาขอให้ฉันช่วยแนะนำแท้ ๆ
แล้วนี่ท่าทีอะไรกับฉัน?
คนจากแผ่นดินใหญ่พวกนายหยิ่งผยองกันหมดเลยหรือไง ไม่รู้จักมารยาทกันบ้างหรือ?
เขาเอ่ยขึ้นทันทีว่า “รบกวนกลับไปบอกเจิงเสี่ยวตานด้วยว่า ต่อไป…ต่อไป…”
ขณะพูด สายตาเขาบังเอิญประสานเข้ากับสายตาของไช่จิ้น แววตาคมกริบราวคมมีดนั้นเหมือนกรีดทะลุหัวใจในชั่วพริบตา
คำพูดที่เหลือกลับติดอยู่ในลำคอ
“ต่อไปทำไม?” หลี่เจ๋อซึ่งเงียบมาตลอดเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแล้วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ชายหนุ่มรีบก้มหน้าประจบ “ขอโทษครับคุณชายหลี่ ผมผิดไปแล้ว”
“ถอยไป ไอ้ตัวน่าอับอาย!” คุณชายหลี่เริ่มมีโทสะ
เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผากชายหนุ่ม เขารีบกล่าวขอโทษพลางถอยออกไป
หลังจากเขาเดินไปแล้ว ท่าทีของหลี่เจ๋อที่มีต่อไช่จิ้นก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขายิ้ม ลุกขึ้นยื่นมือให้ไช่จิ้นก่อน “ขอโทษนะ เมื่อกี้กำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ อารมณ์เลยไม่ค่อยดี ท่าทีที่มีต่อนายก็เลยเย็นชาไปหน่อย”