ที่แท้ตอนใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นของจงไห่เพิ่งเปิดตัว หลิวอี้เชียนก็ทำการสำรวจตลาดแล้ว
เมื่อพบว่าคนอื่นไม่ได้สนใจซื้อเลย เขาจึงคอยติดตามยอดขายจริงของใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นทุกวัน
ยิ่งดูก็ยิ่งมั่นใจว่าสิ่งนี้จะทำให้คนร่ำรวยได้แน่นอน เจิ้งเหลียนซานเป็นญาติห่าง ๆ ของเขา อีกทั้งยังมีสถานะพิเศษ
เขาจึงชวนเจิ้งเหลียนซานมาร่วมด้วย
สุดท้ายเจิ้งเหลียนซานก็ทำเงินก้อนโตจากใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นครั้งนี้ เขาคอยติดตามเรื่องนี้อยู่แล้ว ต่อมาข่าวลือในหมู่คนทั่วไปก็ยิ่งแพร่สะพัดหนักขึ้นเรื่อย ๆ
แทบจะยกคนที่ขนเงินสดออกไปเต็มรถบรรทุกให้กลายเป็นบุคคลในตำนาน
แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร ตอนนี้ไช่จิ้นยืนยันด้วยปากตัวเองแล้วว่า บุคคลที่ถูกเล่าขานเป็นตำนานคนนั้นก็คือตัวเขา
เจิ้งเหลียนซานจะไม่ตะลึงได้อย่างไร?
เด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งอายุสิบแปดหรือสิบเก้าปีเองนะ!
ตอนแรกเขาคิดว่าไช่จิ้นพูดเรื่องพลิกแพลงซื้อขายหุ้นอย่างเพ้อฝัน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าทุกอย่างดูสมเหตุสมผลขึ้นมาเสียอย่างนั้น
หลังนั่งลง เขายกชาขึ้นจิบแล้วพูดว่า “คุณไช่ คุณซ่อนตัวเก่งจริง ๆ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คงสะเทือนวงการในประเทศแน่”
ไช่จิ้นยิ้มอย่างสงบ “ผมไม่ใช่คนที่ชอบให้ใครเอาไฟสปอตไลต์มาส่องหรอกครับ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณเจิ้ง ข้อเรียกร้องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมยังพอคุยกันต่อได้ไหมครับ?”
เจิ้งเหลียนซานหัวเราะเสียงดังกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “โธ่เอ๊ย พวกคนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่ทำไมใจกล้ากันขึ้นทุกทีเลยนะ?”