หลังวางสาย หลี่ฉี่จงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
ตั้งแต่ผู้หญิงแซ่ไป๋คนนี้เข้ามา ชีวิตของพวกเขาก็ไม่เคยสงบสุขเลย
โดนดูถูกอยู่บ่อย ๆ แถมยังถูกด่าว่าเป็นหมูเป็นหมาอยู่เรื่อย
วิกฤตวัยกลางคนไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในอีกหลายปีให้หลัง ยุคนี้ก็มีเหมือนกัน
พวกเขาได้แต่กล้ำกลืนความอัปยศอดสูไว้
น่าขำที่ผู้หญิงคนนี้วางท่าเย่อหยิ่งใส่พวกเขา แต่กลับก้มหัวประจบชาวรัสเซียอย่างน่าเวทนา ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ!
ด้านนอก ชาวรัสเซียหลายคนกำลังโมโหกันยกใหญ่ ถึงคำพูดของพวกเขาจะผ่านล่ามจนฟังอ่อนลงไปมากแล้วก็ตาม
แต่น้ำเสียงนั้นใคร ๆ ก็ฟังออกว่ากำลังด่ากราดอยู่
คุณไป๋หัวเราะประจบเสียงเบาไม่หยุด
ภาพตรงหน้าทำให้พนักงานทั้งแผนกใหญ่รู้สึกสะใจสุด ๆ ราวกับมีสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดวนอยู่ในห้อง
เห็นผู้หญิงสารเลวคนนี้โดนด่าแล้ว พวกเขาแทบอยากออกไปซื้อประทัดมาจุดฉลอง
หลี่ฉี่จงเงียบ ๆ เดินไปที่โต๊ะ
เขาหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากตู้ที่ล็อกไว้
จากนั้นก็ถุยน้ำลายใส่คุณไป๋ที่กำลังโดนด่าจนไม่กล้าเงยหน้า แล้วพูดว่า “ผู้หญิงสารเลว ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าต่อไปเธอยังจะวางท่าได้อีกไหม”
พูดจบก็ผลักลิ้นชักกลับเข้าไปอย่างแรง
เสียงดังปังทำให้พนักงานที่อยู่ใกล้ ๆ หันมาสนใจ
พอเห็นท่าทางเหมือนกำลังจะออกไป ชายคนนั้นก็เอ่ยถาม “พี่หลี่ จะไปไหนน่ะ? ประชุมกับคุณไป๋ทางโน้นยังไม่จบ เดี๋ยวต้องประชุมต่ออีกนะ”
หลี่ฉี่จงเตะเก้าอี้ออกไป “ไปบอกผู้หญิงสารเลวนั่นด้วยว่าฉันแม่งไม่ทำแล้ว!”