“เตี้ยวอวี๋ไถ...”
ทันทีที่ได้ยินสามคำนี้ หญิงที่เมื่อครู่ยังอาละวาดอยู่ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น สามีของเธอเองก็หน้ามืดตาลายจนเข่าอ่อนเช่นกัน
ผู้คนรอบข้างต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าสามคำนี้มีความหมายอย่างไรในเมืองหลวง?
ที่แบบนั้นใช่สถานที่ที่คนธรรมดาจะเข้าไปได้ตามใจชอบเสียที่ไหน
นั่นเป็นเพียงความเข้าใจของคนทั่วไป สามีภรรยาคู่นี้ทำงานอยู่ในระบบราชการ พวกเขารู้ดีกว่านั้นมากว่าวันนี้ที่เตี้ยวอวี๋ไถกำลังเกิดอะไรขึ้น!
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของวันชาติจีน ทางการเรียกทหารผ่านศึกและนายทหารที่เกษียณไปแล้วจำนวนไม่น้อยกลับมา
ทหารผ่านศึกเหล่านี้กลับเมืองหลวงเพื่อเข้ารับเหรียญเกียรติยศ!
เหรียญที่ได้รับมีตราประจำชาติอยู่ด้วย!
ชายชราคนนี้มีนายพลมารับด้วยตัวเอง ถ้าอย่างนั้นก่อนเกษียณ เขาคงดำรงตำแหน่งระดับ...
ไม่มีใครกล้าคิดต่อ
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้าน ใครจะคิดว่าชายชราหน้าตาธรรมดาคนนี้จะมีภูมิหลังยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!
ไช่จิ้นเองก็มึนงงไปไม่น้อย
ชายชราตบไหล่เขาเบา ๆ อีกครั้งแล้วพูดว่า “รักษาปณิธานแรกเริ่มนี้ไว้ให้ดี หัวเซี่ยต้องการคนหนุ่มอย่างเธอ”
“ขอบใจนะหนุ่มน้อย แล้วคงได้พบกันอีก”
พูดจบ ชายชราก็ขึ้นรถไปกับนายทหารกลุ่มหนึ่งและออกจากที่นั่น
ส่วนสามีภรรยาที่เมื่อครู่ยังวางท่าโอหัง ก็ถูกทหารพาตัวไป
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าพวกเขาจะมีชะตากรรมอย่างไร แต่ที่แน่ ๆ คือคงไม่จบสวยนัก
แม้คนเหล่านั้นจะจากไปแล้ว ผู้คนรอบข้างก็ยังไม่ยอมแยกย้าย ต่างพากันพูดคุยอยู่ตรงนั้น
คนขับแท็กซี่ตบหน้าตัวเองฉาดหนึ่ง ก่อนหันมามองไช่จิ้น “น้องชาย ชายชราคนนั้น...เป็นใครกันแน่?”