ภาพตรงหน้าทำเอาหลายคนพูดไม่ออก
ความห้าวหาญของพวกโซเวียตสมคำร่ำลือจริง ๆ เมื่อไช่จิ้นเห็นว่าพวกเขาร้อนใจอยากไป จึงไม่รั้งไว้อีก
ได้ของมาแล้ว ไช่จิ้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่ในดินแดนหนาวเหน็บแห่งนี้ต่อ
ต่อมาเขาจัดงานให้หลิวซั่น โดยให้รับผิดชอบตั้งบริษัทสาขาที่นี่ ช่วงแรกเน้นดูแลการจัดส่งสินค้าเป็นหลัก
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เก็บของออกจากที่พัก
ที่ล็อบบี้โรงแรม เถ้าแก่หลี่ยังคงรออยู่กับพวกพ้อง
ไช่จิ้นถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ ส่วนจี้หยวนลากกระเป๋าเดินทางตามหลัง ทั้งคู่เดินผ่านไปตรง ๆ
พอเถ้าแก่หลี่กับพวกได้สติ ก็รีบวิ่งเข้ามาประจบ
แต่ไช่จิ้นวางท่าห่างเหิน แม้จะยิ้มให้ ทว่ากลับรักษาระยะไว้อย่างชัดเจน
เขาไม่ได้อยู่ต่อ รีบขึ้นแท็กซี่ตรงหน้าประตูไปสนามบิน
เหลือเพียงเถ้าแก่หลี่กับพวกที่ยืนตบเข่าตัวเองไม่หยุดอยู่ข้างหลัง
แต่ละคนเสียดายจนแทบคลั่ง รู้อย่างนี้คงไม่ทำเก่งใส่ไช่จิ้นตั้งแต่แรก
…
เครื่องบินออกเดินทางจากดินแดนทางเหนือ ใช้เวลาหลายชั่วโมงบินข้ามผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ของประเทศ
หลังจากบินวนไปวนมา ในที่สุดก็ถึงเมืองเซินตอนหนึ่งทุ่มกว่า
ทันทีที่ลงจากเครื่อง ไช่จิ้นก็รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบล้อม ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกหายไปแล้ว
ช่วงเวลายาวนานหลังจากนั้น ไช่จิ้นอยู่กับไช่ต้าจื้อและคนอื่น ๆ
สิ่งที่ทำให้ไช่จิ้นโล่งใจอยู่บ้างก็คือ แม้ไช่ต้าจื้อกับพวกจะมีความสามารถด้านการวิจัยและพัฒนาสูงมาก แต่ก็ไม่ได้หัวโบราณ
พอได้โทรศัพท์มือถือที่ไช่จิ้นนำกลับมา พวกเขาก็เริ่มแกะเครื่องศึกษาแบบไม่หลับไม่นอน