“แฟนเหรอ?”
ไช่จิ้นลูบไพ่ไปพลาง มองเจ้าคนแก่ตัวเล็กตรงหน้าอย่างประหลาดใจไปพลาง
สองพี่น้องคู่นี้ช่างต่างกันสุดขั้วจริง ๆ
คนหนึ่งเก็บตัวอยู่ที่จงไห่ ไม่ออกจากบ้าน ทำตัวเรียบง่ายคืนสู่สามัญ แม้จะไม่ใช่คนธรรมดา แต่ถ้าเดินอยู่บนถนนก็แทบไม่ต่างจากพวกตาแก่ที่ฝึกไทเก๊กในสวนสาธารณะ
ส่วนคนน้องกลับกัน ทั้งที่อายุหกสิบกว่าแล้ว แต่เลือดยังร้อนแรงไม่เปลี่ยน
มองไปมองมา ไช่จิ้นก็สังเกตเห็นว่าเสาอากาศของโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ข้างตัวนายท่านหลงมันวาวจนมันเยิ้ม ความลื่นแบบนั้น ถ้าไม่ผ่านการขัดถูอย่างทะนุถนอมเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง คงไม่มีทางเงาวับขนาดนี้
ขณะที่กำลังสงสัย นายท่านหลงก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่มา แล้วเอาเสาอากาศแหย่เข้าไปแคะจมูก
เขาแคะขี้มูกก้อนโตออกมา แล้วพูดว่า “ทำไม พวกนายมีแฟนกันได้ แล้วฉันคนแก่ตัวเล็ก ๆ จะมีแฟนไม่ได้หรือไง?”
ไช่จิ้นมองปลายเสาอากาศที่มันวาว ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที ในที่สุดก็รู้แล้วว่าความเงานั่นมาจากไหน
คนหนึ่งชอบเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่แหย่จมูกคนอื่น
อีกคนชอบเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่แหย่จมูกตัวเอง
สมเป็นพี่น้องกันจริง ๆ
ชายที่ยืนกลับหัวอยู่ทางนั้นดูเหมือนจะน้อยใจมาก เขาเม้มปากแน่นแล้วพูดว่า “นายท่านหลง ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ”
“สาว ๆ ในร้านตัดผมแถวนี้กลายเป็นแฟนคุณไปหมดแล้ว ต่อไปพวกเราจะไปใช้บริการที่ไหนล่ะ เสี่ยวลี่แค่ตัดผมให้ผมเองนะครับ”
“ถุย! อาหวงบอกฉันหมดแล้วว่าแกจ้องหน้าอกเสี่ยวลี่!” นายท่านหลงปาไพ่นกกระจอกใส่เขาทันที