อีกด้านหนึ่ง มีตัวอย่างที่เสียหายถูกคัดทิ้งไปหลายชิ้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของคุณภาพต่ำ ไม่ผ่านเกณฑ์
บางคนดีใจจนเนื้อเต้นอยู่ในงาน ขณะที่บางคนกลับหน้าหมอง
ตัวอย่างในมือเจี่ยงหมิงถูกเหล่าเหอให้พนักงานคนหนึ่งนำไปตรวจรับ
จากนั้นเขาก็พาเจี่ยงหมิงเข้าไปในห้องทำงาน พอปิดประตูลง เหล่าเหอก็รู้สึกโล่งหูโล่งตาขึ้นมาทันที
เขาหยิบผ้าขนหนูจากข้างตัวมาเช็ดเหงื่อ “สองสามวันนี้เหนื่อยแทบแย่ ขอโทษทีนะ”
เจี่ยงหมิงนั่งลงอย่างสงสัย “เหล่าเหอ บริษัทการค้าของพวกนายใหญ่โตมากเลยเหรอ”
“ทำของออกมาหลากหลายขนาดนี้ พวกนายรับมือไหวหรือไง”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าบริษัทการค้าของหวังสือทำธุรกิจสะเปะสะปะ แต่ยังไม่เคยเห็นที่ไหนทำได้สารพัดอย่างเท่าการค้าหัวเซิ่ง
ผ้าขนหนู แปรงสีฟัน กางเกงใน กระติกน้ำร้อน…
ทำไปเสียทุกอย่าง
เหล่าเหอรินน้ำให้เขาแล้วพูดอย่างใจเย็น “ทางเหนือพวกโซเวียตกับรัสเซียต้องการของพวกนี้ เรารับมือไหว”
ระหว่างที่คุยกัน พนักงานที่ตรวจรับอยู่ข้างนอกก็นำตัวอย่างกลับเข้ามา
บนตัวอย่างมีตราสีน้ำเงินประทับคำว่า ‘ผ่าน’ อยู่
เหล่าเหอสั่งงานพนักงานอยู่สองสามคำ พนักงานก็วางตัวอย่างไว้แล้วออกไปทำงานต่อ
เหล่าเหอยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วถามเข้าเรื่องทันที “เจี่ยงฟาโหย่ว กำลังการผลิตของโรงงานนายเป็นยังไงบ้าง”
เจี่ยงหมิงยิ้มเจื่อน “โรงงานเล็ก ๆ แต่ก็รู้จักนิสัยฉันนี่ ฉันไม่เคยลดขั้นตอนหรือใช้ของไม่ได้มาตรฐาน แต่แบบนี้ต้นทุนก็สูง ราคาก็สู้คนอื่นไม่ได้ โรงงานเลยเฉียดจะเจ๊งอยู่ตลอด”