เจิ้งจินกั๋วคอยดึงคนออกไปคุยด้านหลังไม่หยุด
บางคนถูกตามตื๊อจนรำคาญ หันกลับมาตะคอกใส่ทันทีว่า “ฉันยังต้องทำมาหากินนะ ไม่เกี่ยวอะไรกับนายทั้งนั้น อย่ามาติดต่อฉันอีก!”
แต่ละคนเดือดดาล เดินกระแทกเท้าออกจากสำนักงานไป
เพียงสามถึงห้านาทีสั้น ๆ ภายในสถานที่จัดงานซึ่งเดิมคึกคักจอแจ กลับเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก
เหลือเพียงพนักงานฝ่ายขายของโรงกลั่นเหล้าบางคนที่ยืนอึ้ง
หลังเจิ้งจินกั๋วออกมา ชายวัยกลางคนจากกิจการร่วมอุตสาหกรรมยังคงจ้องเขาอย่างหัวเสีย “ฉันบอกไว้เลยนะ นายโดนกิจการร่วมอุตสาหกรรมของเราหมายหัวแล้ว!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้ายังเห็นสินค้าของพวกนายวางอยู่บนเคาน์เตอร์ไหนในเมืองเซินอีก ฉันยอมใช้นามสกุลเดียวกับนายเลย!”
เจิ้งจินกั๋วขมวดคิ้ว “กิจการร่วมอุตสาหกรรมของพวกนายคิดจะมีอำนาจล้นฟ้าหรือไง?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะ “จะมีอำนาจล้นฟ้าก็คงไม่ถึงขั้นนั้น แต่ถ้าจะทำให้โรงงานเล็ก ๆ ของนายไม่มีที่ยืน พวกเราก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง”
เจิ้งจินกั๋วหันไปมองไช่จิ้นที่นั่งอยู่ทางนั้นอีกครั้ง ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม
เขาหมดความอดทน ไล่ตะเพิดคน “ไสหัวไป! ออกไปจากโรงงานของฉันให้หมด ถ้ายังไม่ไปก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
พูดพลางเหลือบมองพนักงานฝ่ายขายที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ
พนักงานเหล่านั้นเองก็หงุดหงิดไม่น้อย ตอนแรกแต่ละคนคิดว่าวันนี้จะทำเงินได้ไม่น้อย
แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังหมด เพราะคนพวกนี้โผล่มา
พนักงานระดับล่างไม่รู้หรอกว่าโลกของผู้บริหารเป็นอย่างไร พวกเขามีความฮึกเหิมแบบคนไม่มีอะไรจะเสีย