จางรุ่ยหลง อายุสี่สิบกว่า
ได้ยินมาว่าเส้นสายของเขาสามารถติดต่อไปถึงระดับมณฑลได้โดยตรง
คนคนนี้เป็นพวกเดียวกับเฝิงฮ่าวตง สมัยนั้นทั้งคู่เป็นพ่อค้ารุ่นแรก ๆ ในอำเภอหยวนหลี่
ต่อมาเมื่อเรื่องแดงขึ้น เฝิงฮ่าวตงหนีไป ส่วนจางรุ่ยหลงอาศัยเบื้องหลังที่แข็งแกร่งจัดการเรื่องเก็งกำไรค้าของผิดกฎหมายจนเรียบร้อย
พอเข้าสู่ยุค 80 เขาก็มีเงินสดก้อนโตอยู่ในมือ ขณะที่เศรษฐกิจเอกชนเริ่มฟื้นตัวแล้ว
คนที่กระโจนลงสู่โลกธุรกิจมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ใคร ๆ ก็อยากทำการค้า
แต่การค้าต้องใช้เงินทุน ธนาคารไม่ปล่อยกู้ให้เจ้าของกิจการรายย่อย
เขาจึงมองเห็นช่องว่างในตลาดนี้
แอบปล่อยกู้ให้เจ้าของกิจการรายย่อยเหล่านั้น ตอนนั้นไช่หมิงกั๋วก็เคยมาขอยืมเงินเขา 50 หยวน
ยุคนั้นมีคนกล้าปล่อยกู้แบบนี้ แถมจนถึงตอนนี้ยังอยู่ดีมีสุข ต้องบอกเลยว่าเบื้องหลังของหมอนี่ลึกซึ้งเหลือเกิน
จะเรียกว่าเป็นปาฏิหาริย์ก็ไม่เกินจริง
จางรุ่ยหลงสีหน้าไม่ค่อยดีนัก หลังจากเก็บเสาอากาศโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่แล้วก็พูดว่า “ร้านข้างล่างโดนคนทุบ ต้องกลับไปดูหน่อย”
เฝิงฮ่าวตงแปลกใจ “ตอนนี้ในอำเภอหยวนหลี่ยังมีคนกล้าทุบร้านนายด้วยเหรอ?”
จางรุ่ยหลงพูดอย่างจนใจ “ปีหนึ่ง ๆ ก็ต้องเจอคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอยู่บ้าง เป็นเรื่องปกติ”
เฝิงฮ่าวตงยิ้มขื่น “นายเนี่ยนะ! ธุรกิจนี้ยังไงก็เดินอยู่บนเส้นบาง ๆ หาเงินได้พอแล้วก็รีบกลับตัวเถอะ”
“ไม่มีใครรู้หรอกว่าอนาคตจะมีการกวาดล้างครั้งใหญ่อีกหรือเปล่า”
จางรุ่ยหลงยิ้มขื่น “เลี้ยงคนไว้ตั้งเยอะ จะถอนตัวง่าย ๆ ได้ยังไง”