นี่เป็นครั้งแรกที่ไช่จิ้นได้พบแม่ของเฉินนี
ตัวจริงแตกต่างจากภาพที่เขาจินตนาการไว้มาก ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงเป็นผู้หญิงสง่างามหรูหรา ดูเหมือนคุณนายเศรษฐี
แต่เอาเข้าจริง เธอแทบไม่ต่างจากป้าทั่วไปที่เห็นตามท้องถนน
ไม่เพียงเท่านั้น เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูเก่าและซอมซ่อมาก
อายุราวสี่สิบห้าสิบ แต่กลับดูเหมือนคนอายุอย่างน้อยหกสิบ ริ้วรอยตีนกาตรงหางตาลึกชัด
“คุณไช่ ฉันได้ยินนีนีพูดถึงคุณอยู่บ่อย ๆ”
“ขอบคุณที่ช่วยนีนีของเรา ไปเถอะ กลับเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า”
หม่าหมิงเยว่หันหลังเดินไปทางบันไดของอาคารที่พัก
ทางเดินเก่าทรุดโทรม มีคนเอาเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ กับของใช้ในชีวิตประจำวันมาวางกองไว้เต็มไปหมด
ไช่จิ้นยังเห็นหนูสองตัวกำลังกินเศษอาหารเน่าเหม็นอย่างไม่เกรงกลัวอยู่ตรงมุมหนึ่ง
เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเฉินนีใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแบบนี้มาตลอดหลายเดือน
บ้านไม่ได้กว้างนัก แต่ข้างในเก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย แม้ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดี ๆ สักชิ้น ทว่าก็ดูโล่งสบาย
พอเข้าบ้าน หม่าหมิงเยว่ก็รู้ว่าพวกเขาจะคุยเรื่องงานกัน จึงรินชาให้ถ้วยหนึ่ง ก่อนจะไปตากผ้าตรงระเบียง
ไช่จิ้นนั่งอยู่ในห้องรับแขกแคบ ๆ มองไปรอบบ้าน
เขาเอ่ยขึ้นว่า “ทำไมแม่กับลูกถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ล่ะ?”
ไช่จิ้นไม่รู้ว่า ตอนที่เฉินนีร่วมทำฮ่วนไฉ่กับเขา เธอทุ่มทุกอย่างที่มีลงไปแล้ว
เครื่องประดับทอง กระเป๋า และของมีค่าอื่น ๆ ที่เคยมี ล้วนขายทิ้งจนหมด